ผลการค้นหา

คีม* *คีม *คีม*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "คีม"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 90 รายการ

wrench

กุญแจปากตาย

N

โครงการวิจัยมีงบประมาณสำหรับวัสดุยานพาหนะและขนส่งเช่น แม่แรง กุญแจปากตาย กุญแจเลื่อน คีมล๊อค

เครื่องมือโลหะชนิดหนึ่ง รูปร่างตอนปลายทั้ง 2 ข้างคล้ายก้ามปู มีขนาดปากตายตัว ใช้สำหรับขันหรือคลายนอตเป็นต้น
 EN-TH Dictionary

swage

(โรงตีเหล็ก) แม่พิมพ์ตอกโลหะให้เป็นรูปต่าง ๆ เป็นแม่พิมพ์เหล็กสองส่วน ส่วนบนสำหรับใช้คีมจับตอกด้วยค้อน ส่วนล่างสวมยึดไว้บนรูทั่งเหล็ก
 ศัพท์ช่างภาษาอังกฤษ – ไทย

tremblingly

เร่า

ADV

หล่อนกรีดร้องโหยหวนสะบัดตัวดิ้นเร่าๆ แต่มือแข็งเหมือนคีมเหล็กของน้องสาวกดไว้กับพื้นจนไปไหนไม่ได้

สั่นระรัว
 EN-TH Dictionary

monkey wrench

กุญแจเลื่อน

N

การเตรียมเครื่องมือซ่อมแซมรถจักรยานต้องมีเครื่องมือเอนกประสงค์ที่มีประแจหกเหลี่ยมขนาดต่างๆ ตัวต่อโซ่ -ไขควง, กุญแจเลื่อน -คีมล็อคขนาดเล็กสามารถพกพาได้

เครื่องมือโลหะชนิดหนึ่ง มีส่วนประกอบสำหรับเลื่อนเพื่อปรับขนาดปากได้ ใช้สำหรับขันหรือคลายนอตเป็นต้น
 EN-TH Dictionary

แหนบ

[แหฺนบ] น. เครื่องสำหรับถอนหนวดถอนคิ้วเป็นต้น รูปคล้ายคีมเล็ก ๆ; แผ่นเหล็กขนาดยาวต่าง ๆ กันซ้อนกัน หรือชิ้นเหล็กที่ขดเวียนเป็นวง สำหรับรับความสะเทือนหรือบังคับความเร็วเป็นต้น เช่น แหนบรถยนต์; เครื่องระลึกที่ใช้เสียบปากกระเป๋าบนของเสื้อนอก; ซองบรรจุกระสุนปืนเป็นตับ; ลักษณนามเรียกของบางอย่างเช่นซองธูปหรือใบตองที่พับ เช่น ธูปแหนบหนึ่ง ใบตอง ๒ แหนบ. ก. กิริยาที่เอาของ ๒ สิ่งหนีบอย่างแหนบ, เอานิ้วมือบีบทำนองหยิกแต่ไม่ใช้เล็บ; กิริยาที่สัตว์บางชนิดกัดไม่ถนัดหรือกัดหยอก ๆ เช่น หมาแหนบ แมวแหนบ; โดยปริยายหมายความว่า เม้มเอาไว้; เหน็บแนม, กระแหนะกระแหน, (ใช้แก่กริยาพูด).
 พจนานุกรมไทย

กระแจะ

น. ชื่อรูปปลอกเหล็กสำหรับจับช้างดุ ทางปลายสัณฐานปากเปิดอย่างคีมคีบเบ้าทองเหลือง มีกำลังหดตัวให้ปลายจดเข้าหากันได้ ที่ริมปากมีงาแซงทำด้วยเหล็กปลายแหลมข้างละอัน ที่โคนปลอกมีที่สำหรับสวมคันไม้ไผ่ที่ทะลวงให้กลวง ร้อยเชือกซึ่งผูกจากปลอกลอดออกมาจากคันไม้ ใช้สำหรับพุ่งเข้าไปเกาะขาช้างข้างใดข้างหนึ่งไว้ เมื่อเกาะได้แล้ว โรยปลายไปผูกกับขอนไม้ไว้เพื่อช้างจะได้ลาก ช้างกำลังดุก็ลากไป งาแซงก็จะฝังลึกเข้าไปทุกทีจนไม่สามารถจะก้าวขาได้ ก็เป็นอันจับได้; (ถิ่น-พายัพ) โซ่หรือกำไลเหล็กที่ทำเป็นปลอกสวมเท้าหน้าช้างทั้งคู่ให้ชิดกัน เพื่อมิให้ช้างเดินได้เร็วจนไกลถิ่นเกินควร ใช้เมื่อปล่อยช้างให้หากินในป่า.
 พจนานุกรมไทย