ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
骨頂
こっちょう
n
陽極
ようきょく
贲门
[bēn mén]
(ไฟฟ้า) ปลายขั้วหลอดไฟฟ้า เป็นกระจุ๊บทองเหลือง สำหรับต่อกับขั้วปลั๊กสายไฟ
หัวเทียนเครื่องยนต์ชนิดถอดออกจากกันได้, ขั้วเสียบไฟที่ถอดออกจากกันได้, ขั้วเสียบไฟที่ถอดออกจากกันได้
สถานีปลายทาง [โยธา]; ขั้วต่อ [ยานยนต์]; เครื่องปลายทาง [คอมพิวเตอร์, เทคโนโลยีสารสนเทศ, การพิมพ์]; ขา, ขาต่อ, ขั้วต่อ [อิเล็กทรอนิกส์]; ขั้วต่อ, ขั้วต่อสาย [ไฟฟ้ากำลัง]; จุดต่อ, อุปกรณ์ปลายทาง [ไฟฟ้าสื่อสาร]
[ทฺราน-] น. อุปกรณ์ขนาดเล็กมาก ประกอบด้วยผลึกของสารกึ่งตัวนำ มีขั้วไฟฟ้า ๓ ขั้วสำหรับต่อเข้ากับวงจรไฟฟ้าภายนอก ใช้สำหรับควบคุมและขยายกระแสไฟฟ้า คือกระแสไฟฟ้าที่เคลื่อนที่ระหว่างขั้วไฟฟ้าคู่หนึ่งควบคุมกระแสไฟฟ้าที่ถูกขยายซึ่งเคลื่อนที่ระหว่างขั้วไฟฟ้าอีกคู่หนึ่ง โดยขั้วไฟฟ้า ๒ คู่นี้มีขั้วหนึ่งเป็นขั้วร่วมกัน, ลักษณนามว่า ตัว. (อ. transistor).
ทิศทางของแรงดึงดูดเกี่ยวกับแม่เหล็ก ซึ่งหมายถึงทิศทางจากขั้วเหนือมายังขั้วใต้ในสนามแม่เหล็ก
คุณสมบัติของการมีขั้วหรือมีผลตรงข้ามที่ปลายทั้งสอง
N
น. ขั้วไฟฟ้าที่มีศักย์ไฟฟ้าตํ่ากว่าอีกขั้วหนึ่ง.
น. ขั้ว, ก้าน. (ป.; ส. วฺฤนฺต).
ศักย์ทางไฟฟ้า, ความแตกต่างของขั้วไฟฟ้าทั้งสอง