ผลการค้นหา

ค้นเจอ 320 รายการ

ภูมิ

[พูม] ว. สง่า, โอ่โถง, องอาจ, ผึ่งผาย, เช่น วางภูมิ.

พจนานุกรมไทย

มัชฌิมภูมิ

[-พูม] น. ภูมิหรือชั้นของคนชั้นกลาง, ในคณะสงฆ์หมายถึงภิกษุที่มีพรรษาตั้งแต่ ๕ ถึง ๙, ภิกษุจัดเป็น ๓ ชั้น ชั้นต้น คือ นวกภูมิ (ชั้นใหม่) มีพรรษาตํ่ากว่า ๕, ชั้นกลาง คือ มัชฌิมภูมิ, และชั้นสูง คือ เถรภูมิ (ชั้นพระเถระ) มีพรรษาตั้งแต่ ๑๐ ขึ้นไป. (ป.).

พจนานุกรมไทย

มาตุภูมิ

น. บ้านเกิดเมืองนอน.

พจนานุกรมไทย

ยุทธภูมิ

น. สนามรบ.

พจนานุกรมไทย

ลองภูมิ

[-พูม] ก. หาทางพิสูจน์ว่าจะมีพื้นความรู้ความสามารถแค่ไหนเพียงไร เช่น นักเรียนลองภูมิครู.

พจนานุกรมไทย

โลกุตรภูมิ

[โลกุดตะระ-] น. ภูมิที่พ้นจากโลก; ระดับจิตใจของพระอริยบุคคล.

พจนานุกรมไทย

ไล่ภูมิ

ก. ซักถามเพื่อสอบพื้นความรู้.

พจนานุกรมไทย

วนภู,วนภูมิ

น. แถบป่า, แถวป่า. (ป., ส.).

พจนานุกรมไทย

ไว้ภูมิ

ก. ทำท่าเสมือนว่าเป็นผู้มีความรู้สูง.

พจนานุกรมไทย

ศาลพระภูมิ

น. ที่สถิตของเทพารักษ์ประจำพื้นที่และสถานที่ ทำด้วยไม้เป็นเรือนหลังคาทรงไทยตั้งอยู่บนเสาเดียว ปัจจุบันทำด้วยปูนเป็นรูปปราสาทก็มี.

พจนานุกรมไทย

สมรภูมิ

[สะหฺมอนระพูม, สะหฺมอระพูม] น. สนามรบ. (ส.).

พจนานุกรมไทย

สุวรรณภูมิ

[สุวันนะพูม] น. ดินแดนแหลมทองซึ่งเชื่อกันว่ามีอาณาบริเวณครอบคลุมพม่า ไทย ลาว เขมร เวียดนาม มาเลเซีย และสิงคโปร์.

พจนานุกรมไทย