คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*แหย*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 141 รายการ

กะแหยก

[-แหฺยก] ดู แสยก ๒.

ย่อแหยง

[-แหฺยง] ก. เกรงกลัว.

ยิ้มแหย

[-แหฺย] ก. ยิ้มอย่างเก้ออาย.

ยุแหย่

ก. ยุให้เขาแตกกัน เช่น ยุแหย่ให้เขาแตกสามัคคี.

สามแหยม

น. เรียกปอยผมที่แบ่งออกเป็น ๓ ส่วนเพื่อเตรียมโกนจุก (ใช้แก่พระองค์เจ้าลงมาถึงสามัญชน).

หย็องแหย็ง,หย็องแหย็ง ๆ

ว. ทำท่าเล่น ๆ ไม่เอาจริงเอาจัง เช่น นักมวยคู่นี้มัวแต่เต้นหย็องแหย็ง ๆ ไม่ชกกันเสียที; ไม่มีท่าทาง, ไม่เป็นระเบียบ, เช่น เต้นหย็องแหย็ง กระโดดหย็องแหย็ง ๆ.

หย็อมแหย็ม

ว. มีเล็กน้อย, มีห่าง ๆ ไม่เป็นพวกเป็นหมู่, เช่น มีหนวดหย็อมแหย็ม, กะหร็อมกะแหร็ม หรือ หร็อมแหร็ม ก็ว่า.

หยำเหยอะ,หยำแหยะ

[หฺยำเหฺยอะ, หฺยำแหฺยะ] ว. อาการที่เคี้ยวซ้ำ ๆ น่ารังเกียจ, อาการที่พูดซ้ำซากน่าเบื่อ.

เหยาะแหยะ

[-แหฺยะ] ว. ย่อหย่อน, ทำเป็นเล่น, ไม่เอาจริงเอาจัง, เช่น ทำงานเหยาะแหยะ.

แหย

[แหฺย] ว. อาการที่ไม่สู้ใครหรือเก้ออาย.

แหย่

[แหฺย่] ก. เอานิ้วมือหรือปลายไม้เป็นต้นแยงเข้าไป; เย้า, ทำให้เกิดความรำคาญหรือไม่สงบอยู่ได้; ลองดูชั้นเชิง.

แหยง

[แหฺยง] ก. ขยาด, ย่อท้อ, ไม่คิดสู้, เช่น พอเห็นหน้าก็แหยงเสียแล้ว. ว. อาการที่รู้สึกขยาด ย่อท้อหรือไม่คิดสู้, แหยง ๆ ก็ว่า, เช่น รู้สึกแหยง ๆ.