ผลการค้นหา

ค้นเจอ 227 รายการ

ต่อสู้

ก. สู้เฉพาะหน้า, รบกัน, ตีรันกัน.

แบ่งรับแบ่งสู้

ก. รับบ้างปฏิเสธบ้าง, รับหรือปฏิเสธโดยมีเงื่อนไข, ภาคเสธ.

มีดต้องสู้

น. มีดขนาดใหญ่ มีลักษณะคล้ายดาบ ปลายตัดเป็นหยัก ด้ามทำด้วยโลหะหรือไม้หุ้มโลหะ ปรกติสอดใบมีดไว้ในฝัก เป็นมีดที่นิยมใช้กันในหมู่ชาวต้องสู้.

พจนานุกรมไทย

ไม่สู้

ว. ไม่ค่อย เช่น ไม่สู้ดี คือ ไม่ค่อยดี.

พจนานุกรมไทย

ยิ้มสู้

ก. ยิ้มพร้อมที่จะสู้กับอุปสรรคอันตรายใด ๆ โดยไม่ยอมถอย.

พจนานุกรมไทย

สู้

ก. เอาชนะกันด้วยกำลังกาย อาวุธ หรือสติปัญญาความสามารถเป็นต้น เช่น ชกสู้เขาไม่ได้จึงยอมแพ้ ทหารสู้กันในสนามรบ เล่นหมากรุกสู้กัน; มีสติปัญญาความสามารถเป็นต้นทัดเทียมกันหรือเหนือกว่า เช่น มีสติปัญญาสู้เขาได้; ยอมทน เช่น พูดไปก็ไม่ดี สู้นิ่งไม่ได้.

พจนานุกรมไทย