ผลการค้นหา

ป่น* *ป่น *ป่น*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ป่น"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 64 รายการ

ซาวน้ำ

น. เครื่องกินกับขนมจีนปนกันหลายสิ่ง มีกุ้งแห้งป่น กระเทียมซอย สับปะรด หรือส้มต่าง ๆ เป็นต้น มักกินกับแจงลอน เรียกว่า ขนมจีนซาวนํ้า.
 พจนานุกรมไทย

หมากหอม

น. หมากแห้งที่ป่นเป็นผง ผสมกับเครื่องเทศบางอย่างที่มีกลิ่นหอม ใช้กินควบกับหมากและพลูที่บ้ายปูน หรืออมดับกลิ่นปาก.
 พจนานุกรมไทย

pickled chilli

พริกน้ำส้ม

N

เครื่องเคียงของน้ำเงี้ยวมีหลายอย่าง นอกจากน้ำปลา พริกป่น พริกน้ำส้ม แล้วที่เพิ่มเข้ามาก็มีผักกาดดองซอย

ชื่ออาหารปรุงรสชนิดหนึ่ง เป็นพริกหั่นหรือตำละเอียดแช่ในน้ำส้ม
 EN-TH Dictionary

วิจุรณ

[วิจุน] ว. ป่น, แหลกละเอียด, มักใช้ประกอบท้ายคำ จุรณ เป็น จุรณวิจุรณ, เขียนเป็น วิจุณ ก็มี. (ส. วิจูรฺณ; ป. วิจุณฺณ).
 พจนานุกรมไทย

วิจุณ

ว. ป่น, แหลกละเอียด, มักใช้ประกอบท้ายคำ จุณ หรือ จุรณ เป็น จุณวิจุณ หรือ จุรณวิจุณ, เขียนเป็น วิจุรณ ก็มี. (ป. วิจุณฺณ; ส. วิจูรฺณ).
 พจนานุกรมไทย

ลงสมุก

[ลงสะหฺมุก] ก. ใช้ดินหรือถ่านใบตองแห้งเป็นต้นป่นเป็นผงผสมกับยางรักให้เหนียว ทาทับบนพื้นวัตถุเพื่อเตรียมผิวให้แน่นและเรียบ.
 พจนานุกรมไทย

faience

เครื่องดินเผาเคลือบลงสีต่างๆ ใช้ทำเครื่องประดับชั้นสูง, หินเคลือบด้วยวิธีป่นผสมกับทราย กรรมวิธีผสมเหมือนทำแก้วใช้ในสมัยอียิปต์
 ศัพท์ช่างภาษาอังกฤษ – ไทย

คันได้กินปลาแล้ว อย่าลืมปูป๋าป่อย(ปล่อยปละ) บาดยามปลาขาดค้องยังสิได้ป่นปู

เมื่ออยู่ดีกินดี ไม่ควรลืมปลาร้าปลาเจ่าที่เคยกินมา เมื่อหมดอำนาจ วาสนา อาจต้องกลับไปกินปลาร้าไหเดิม
 คำผญา

ข้าวยำ

น. อาหารชนิดหนึ่งของชาวปักษ์ใต้ ใช้ข้าวสุกคลุกกับเครื่องปรุง มีกุ้งแห้งป่น มะพร้าวคั่ว นํ้าเคยหรือนํ้าบูดู ส้มโอ และผักต่าง ๆ หั่นละเอียด เช่น ใบมะกรูด ตะไคร้ ถั่วฝักยาว.
 พจนานุกรมไทย

จ่อม

น. ชื่ออาหารอย่างหนึ่ง ทำด้วยปลาหรือกุ้งตัวเล็ก ๆ หมักเกลือไว้ระยะหนึ่ง แล้วใส่ข้าวสารคั่วป่น ทำด้วยปลาเรียกว่า ปลาจ่อม ทำด้วยกุ้งเรียกว่า กุ้งจ่อม ใช้เป็นเครื่องจิ้ม.
 พจนานุกรมไทย

กัมปี

(แบบ) ก. ไหว เช่น อันว่ามหาปรัตพีผืนผไทแท่น แผ่นผเทศมณฑล สกลกัมปี ดุจครวีไหวหว่นนป่นนไปมาเมื่อน้นน. (ม. คำหลวง ฉกษัตริย์). (ป., ส. กมฺป).
 พจนานุกรมไทย

สมุก

[สะหฺมุก] น. ถ่านทำจากใบตองแห้งใบหญ้าคาเป็นต้นป่นให้เป็นผงประสมกับรักนํ้าเกลี้ยง สำหรับทารองพื้นบนสิ่งต่าง ๆ เช่นบานประตูหน้าต่างโบสถ์วิหารก่อนที่จะเขียนลายรดนํ้าปิดทอง.
 พจนานุกรมไทย