ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. บุญที่ได้กระทำไว้มากยิ่ง.
น. บุญที่ได้สั่งสมไว้มากยิ่ง.
น. อำนาจแห่งบุญ. (ป. ปุญฺานุภาว).
น. ความปรารถนาอันแรงกล้าในความดี, บุญที่ให้สำเร็จได้ตามความปรารถนา. (ป. ปุญฺาภินิหาร).
น. สภาพที่บุญตกแต่ง. (ป. ปุญฺาภิสงฺขาร).
ว. ควรเป็นเนื้อคู่กัน เช่น ไปสู่ขอลูกสาวหลานสาวท่าน บุญทายต้องกัน.
(สำ) บุญหรือบาปที่ทำไว้ในชาติก่อนเป็นเหตุทำให้รูปร่างหน้าตาหรือชีวิตของคนเราในชาตินี้สวยงาม ดี ชั่ว เป็นต้น.
น. เรียกลูกของคนอื่นซึ่งเอามาเลี้ยงเป็นลูกของตัวว่า ลูกบุญธรรม, ถ้าจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย เรียกว่า บุตรบุญธรรม.
[บุนยะ-] น. ขุมทรัพย์คือบุญ. (ป.).
(สำ) เมื่อมีบุญ อำนาจวาสนาก็มาเอง, บุญมาวาสนาช่วย ก็ว่า.
[บุนยะ-, บุน-] น. กองบุญ.
[บุนยะ-] น. ความสำเร็จด้วยบุญ.