ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ที่สูงซึ่งมีลักษณะตรงข้ามกับที่ลุ่ม, ที่เขิน, ที่ห่างนํ้า, เนิน, โคก, โขด, เขิน; (ถิ่น-อีสาน) เรียกเกาะในแม่นํ้าว่า ดอน; คำประพันธ์โบราณเขียนเป็น ดร ก็มี.
น. พื้นดินตรงบริเวณปากนํ้า ซึ่งมีรูปร่างคล้ายพัดด้ามจิ้ว เกิดขึ้นเพราะแม่นํ้าพาตะกอนมาทับถมอยู่ตลอดเวลา. (อ. delta).
ก. อุดหรือยัดปิดรูไว้.
น. ธาตุลำดับที่ ๘๖ สัญลักษณ์ Rn เป็นแก๊สกัมมันตรังสีที่มีปรากฏในธรรมชาติ ลักษณะเป็นแก๊สเฉื่อย. (อ. radon).
ว. สูง ๆ ต่ำ ๆ, ไม่สม่ำเสมอ, เช่น ที่ลุ่ม ๆ ดอน ๆ; ไม่ราบรื่น เช่น ชีวิตลุ่ม ๆ ดอน ๆ.
น. ป่าสูง. (วนา + ดอน), พนาดอน หรือ พนาดร ก็ว่า.
น. ดินหรือกรวดทรายเป็นต้นซึ่งนํ้าพัดเอามารวมกัน ปรากฏนูนยาวอยู่ใต้นํ้า ทำให้สูงเป็นสันขึ้น, หลังเต่า ก็เรียก.
ใต้ดิน, รถไฟใต้ดินในลอนดอน
ทุ่นไฟของกรมอุทกศาสตร์ ซึ่งเป็นสัญญาณการนำเรือเข้าร่องสันดอน
เรือขุดลอกสันดอน
โคก, เนิน, ดอน
เหล็กเส้น [โยธา] ; ไม้ขวาง, เหล็กขวาง, กลอนประตู [ช่างก่อสร้าง] ; สันดอน [สำรวจ] ; ท่อน, แท่ง, เส้น [อุตสาหกรรมเหล็ก] ; คาน, บาร์ [ป่าไม้]