ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
เก้าอี้ไม้ นั่งไม่ใคร่สบายนัก เริ่มใช้กันในศตวรรษที่ 18 ตั้งไว้ในห้องโถงหรือระเบียง เพื่อให้คนรับใช้นั่งคอยรับคำสั่งจากนาย ตกแต่งด้วยการทาสี หรือแกะสลัก หรือมีดตราประจำตระกลูติดที่หลังพนักด้วย
เก้าอี้นั่งสบาย เก้าอี้นวม
เก้าอี้บุนวม ซึ่งมีผนังพิงโค้งกลม และบุนวมตัน
เก้าอี้หวาย
เก้าอี้นั่งคนเดียวของอเมริกันตอนยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ โดยตั้งชื่อให้เป็นเกียรติกับบาทหวลง Brew-ster ผู้ปกครองเมืองพลีมัธ รัฐแมสซาซูเซ็ท นับเป็นแบบอย่างเก้าอี้ขาไม้กลึงยุคแรก
อเมริกันใช้เรียกเก้าอี้ในศตวรรษที่ 18 ที่มีส่วนพนักพิงหลังโค้งเหมือนแอกวัว
เก้าอี้พนักสุง ต้นกำเนิดจากอิตาลี มีราวรองรับมือขณะคุกเข่าในที่นั่งใช้ในโบสถ์
เก้าอี้แบบคาโรลีน พนักสูง เริ่มมีใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1660 ต่อมาชิปเปนเดลได้ออกแบบเก้าอี้นี้ไว้ถึง 8 แบบ ด้วยกัน ที่นั่งและที่เท้าแขนมีบุนวมด้วย
เก้าอี้ขนาดเล็ก ตัวเตี้ย ให้พยาบาลนั่งทำแผล ปัจจุบันเห็นในร้านเสริมสวย สำหรับช่างทำเล็บ
เก้าอี้หรือโซฟา ที่มีพนักเป็นรูปโล่ นิยมใช้กันในช่วง 2 ครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 ลักษณะภายในกรอบรูโล่ มีการตกแต่งมากมายหลายแบบ เช่น พะวงดอกไม้ มีด พู่ขนนก หรือแผ่นหวายถัก
บัวไม้แผ่น ติดผนังรอบห้องระดับพนักพิงของเก้าอี้
เดิมใช้เรียกเก้าอี้ไม้กลึงกลมที่มีเท้าแขน มีพนักพิงเป็นซี่คล้ายขั้นบันไดแกะสลักอย่างละเอียด เป็นแบบของสเปนในปลายศตวรรษที่ 17 ต่อมา Mies Van der Rohe ได้ออกแบบเก้าอี้โครงเหล็ก หรือสเตนเลส มีตัวที่นั่งหรือมีพนักพิงบุนวมหนังเย็บเป็นลอนแสดงในงาน Barcelon Exhibition ในปี ค.ศ.1929 ถือเป็นงานคลาสิคสมัยใหม่และใช้เรียกเก้าอี้นี้ว่า เก้าอี้แบบบาร์เซโลนา ยังคงผลิตใช้กันทุกวันนี้