ผลการค้นหา

ละเลง* *ละเลง *ละเลง*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!
ค้นเจอ 34 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ละเลง"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

kind of Thai sweetmeat

ขนมเบื้อง

N

สมัยเด็กๆ เราเคยหัดละเลงขนมเบื้อง แต่ไม่สวยเท่าผู้ใหญ่ทำ

ชื่ออาหารว่างอย่างหนึ่ง ทำโดยละเลงแป้งที่ผสมดีแล้วลงบนกระทะแบนที่เรียกว่า กระเบื้อง ให้เป็นแผ่นกลมๆ และบางเสมอกัน ใส่ไส้หวานหรือไส้เค็ม แล้วพับ 2 เรียกว่า ขนมเบื้อง หรือ ขนมเบื้องไทย
 EN-TH Dictionary

ข้าวเกรียบปากหม้อ

น. ชื่อของว่างชนิดหนึ่ง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้า ละเลงบนผ้าที่ขึงปากหม้อน้ำเดือด มีไส้ทำด้วยกุ้งหรือหมูเป็นต้น.
 พจนานุกรมไทย

ทำไพ่

ก. ละเลงไพ่ทั้งกองให้คละกันแล้วรวบเข้าเป็นกองใหม่หลังจากกินแต่ละตาแล้ว การทำไพ่อาจทำให้เป็นประโยชน์แก่มือใดมือหนึ่งก็ได้.
 พจนานุกรมไทย

kind of Thai snack

ข้าวเกรียบปากหม้อ

N

นิ่มผัดใส้เตรียมไว้สำหรับทำข้าวเกรียบปากหม้อ

ชื่อของว่างชนิดหนึ่ง ทำด้วยแป้งข้าวจ้าว ละเลงบนผ้าที่ขึงปากหม้อมีไส้ทำด้วยกุ้งหรือหมู
 EN-TH Dictionary

shuffle cards

ทำไพ่

V

ละเลงไพ่ทั้งกองให้คละกันแล้วรวบเข้าเป็นกองใหม่หลังจากกินแต่ละตาแล้ว การทำไพ่อาจทำให้เป็นประโยชน์แก่มือใดมือหนึ่งก็ได้
 EN-TH Dictionary

ข้าวเกรียบอ่อน

น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้า ประสมกับนํ้าตาลโตนดหรือนํ้าตาลมะพร้าว ละเลงบนผ้าที่ขึงปากหม้อน้ำเดือด มีไส้ทำด้วยถั่วและมะพร้าว กินกับนํ้าตาลคลุกงา.
 พจนานุกรมไทย

ยี

ก. ขยี้ เช่น ยีลูกตาล, ขยี้ให้ฟู เช่น ยีแป้งขนมขี้หนู, ทำให้ฟู เช่น ยีผม, ละเลง เช่น ตักอาหารมามาก ๆ กินไม่หมดจะเอายีหัว.
 พจนานุกรมไทย

เบื้อง

น. ชื่ออาหารว่างอย่างหนึ่ง ทำโดยละเลงแป้งที่ผสมดีแล้วลงบนกระทะแบนที่เรียกว่า กระเบื้อง ให้เป็นแผ่นกลม ๆ และบางเสมอกัน ใส่ไส้หวานหรือไส้เค็มแล้วพับ ๒ เรียกว่า ขนมเบื้อง หรือ ขนมเบื้องไทย.
 พจนานุกรมไทย

ทา

ก. คำรวมหมายถึงกิริยาอาการที่เอาของเปียกหรือของเหลวเป็นต้น ฉาบ ลูบ ไล้ ป้าย หรือบ้าย เช่น ทาสี ทาแป้ง ทาปาก ทายา, ถ้าทาเกลือกหรือเคลือบแต่ผิว ๆ ก็เรียกว่า ฉาบ, ถ้าทาโดยใช้ฝ่ามือทาบลงแล้วเลื่อนไปมา ก็เรียกว่า ลูบ, ถ้าทาโดยละเลงทั่ว ๆ ไป ก็เรียกว่า ไล้, ถ้าทาให้ติดเฉพาะที่ใดที่หนึ่ง ก็เรียกว่า ป้าย หรือ บ้าย.
 พจนานุกรมไทย

กระเบื้อง

น. เครื่องมุงหลังคาหรือปูพื้นเป็นต้น ทำด้วยดิน หรือวัสดุอย่างอื่น โดยปรกติเป็นแผ่น, เครื่องถ้วยชามที่ปั้นด้วยดินประสมอย่างดี เนื้อมีลักษณะแข็งและขาว เคลือบผิวเป็นมัน มีพื้นหรือลวดลายเป็นสีต่าง ๆ เรียกรวมว่า เครื่องกระเบื้อง, ชิ้นของเครื่องกระเบื้องที่แตกออก, กระทะแบน ๆ สำหรับละเลงขนมเบื้องเป็นต้น เดิมทำด้วยดินเผา แต่ปัจจุบันทำด้วยโลหะ; ลักษณนามเรียกจำนวนข้าวเม่าเป็นต้นที่คั่วครั้งหนึ่ง ๆ เช่น ข้าวเม่ากระเบื้องหนึ่ง งา ๒ กระเบื้อง.
 พจนานุกรมไทย