ผลการค้นหา

ค้นเจอ 61 รายการ

ป่าดงพงไพร

(ปาก) น. ป่า.

พจนานุกรมไทย

ไพร

[ไพฺร] น. ป่า; ขอบ, ริม, เรียกตอกเส้นกลม ๆ ที่อยู่ใต้ขอบกระบุงกระจาดเป็นต้น ว่า ตอกไพร.

พจนานุกรมไทย

ไม้ล้มขอนนอนไพร

น. ไม้ในป่าที่ล้มตายเอง.

พจนานุกรมไทย

ยาสมุนไพร

(กฎ) น. ยาที่ได้จากพฤกษชาติ สัตว์ หรือแร่ ซึ่งมิได้ผสม ปรุง หรือแปรสภาพ.

พจนานุกรมไทย

ระงมไพร

น. ชื่อนกชนิดหนึ่ง อยู่ตามป่าใหญ่. (พจน. ๒๔๙๓).

พจนานุกรมไทย

สมุนไพร

[สะหฺมุนไพฺร] น. ผลิตผลธรรมชาติ ได้จาก พืช สัตว์ และแร่ธาตุ ที่ใช้เป็นยา หรือผสมกับสารอื่นตามตำรับยา เพื่อบำบัดโรค บำรุงร่างกาย หรือใช้เป็นยาพิษ เช่น กระเทียม นํ้าผึ้ง รากดิน (ไส้เดือน) เขากวางอ่อน กำมะถัน ยางน่อง โล่ติ๊น.

พจนานุกรมไทย