คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ชร*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 156 รายการ

ชระ

[ชฺระ] ว. สะอาด, บริสุทธิ์, เช่น ให้ฉลักแสบกภาพอันชระ. (สมุทรโฆษ).

ชระ

[ชฺระ] เป็นพยางค์หน้าของคำในบทกลอน เช่น ชระงม ชระง่อน.

ชระงม

[ชฺระ-] (กลอน) น. ป่ากว้าง, ป่าใหญ่. ว. เปลี่ยวเปล่า, เงียบสงัด, เช่น อยู่ชระงมนั้น. (ม. คำหลวง มหาราช).

ชระง่อน

[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะง่อน, หินที่เป็นปุ่มเป็นแง่ยื่นออกมาจากเขา.

ชระงำ

[ชฺระ-] (กลอน) ว. คลุ้ม, มืด, งำ.

ชระดัด

[ชฺระ-] (กลอน) ก. ดัด.

ชระดื่น

[ชฺระ-] (กลอน) ว. ดื่น.

ชระเดียด

[ชฺระ-] (กลอน) ว. รายไป, เรียดไป, โบราณเขียนเป็น ชรดียด ก็มี เช่น ผลักให้ตากตนอยียด ชรดียดด้าวดิ้นดรนอนอยู่แล. (ม. คำหลวง กุมาร).

ชระเดียดชระดัด

(กลอน) ว. เกลื่อนกล่น, ดาษดื่น.

ชระบอบ

[ชฺระ-] (กลอน) ก. บอบชํ้า, เมื่อยล้า.

ชระบาบ

[ชฺระ-] (กลอน) ว. ราบเรียบ, เสมอ.

ชระมด

[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะมด.