ผลการค้นหา

ไกรเดช* *ไกรเดช *ไกรเดช*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!
ค้นเจอ 272 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ไกรเดช"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

disease characterized by stiffening of the jaw

มหาสดมภ์

N

ชื่อโรคลมชนิดหนึ่งตามตำราแพทย์แผนโบราณซึ่งอาจทำให้ขากรรไกรแข็ง
 EN-TH Dictionary

front teeth

ฟันหน้า

N

สัตว์ที่ใช้ฟันแทะหรือกัดจะมีฟันหน้าที่แข็งแรงเป็นพิเศษ

ฟันด้านหน้า 4 ซี่ ของขากรรไกรแต่ละอัน ใช้สำหรับกัดและฉีก
 EN-TH Dictionary

ฤทธิ์

ความยิ่งใหญ่,ประภาพ,มหิทธิ,ฤทธิ์,ฤทธิ์เดช,อานุภาพ,อานุภาวะ,อำนาจ,อำนาจศักดิ์สิทธิ์,อิทธิ,อิทธิ-,อิทธิปาฏิหาริย์,แรงอำนาจ
 คำไวพจน์

ทันตแพทย์

[ทันตะ-] น. แพทย์ผู้มีหน้าที่ตรวจรักษาโรคทางฟัน เหงือก ขากรรไกร และโรคภายในช่องปาก.
 พจนานุกรมไทย

dentist

หมอฟัน

N

จากการที่เธอกลัวหมอฟันคนนี้ขยายออกมาเป็นการกลัวหมอฟันคนอื่นๆ ไปด้วย

แพทย์ผู้มีหน้าที่ตรวจรักษาโรคทางฟัน เหงือก ขากรรไกร และโรคภายในช่องปาก
 EN-TH Dictionary

slit

กรีด

V

ใบหน้าของเขาถูกกรีดเป็นแผลพาดจากใบหูข้างซ้ายจนถึงขากรรไกร

กรีดเป็นรอย
 EN-TH Dictionary

กรรดิ

[กัด] ก. ยกย่อง, สรรเสริญ, เช่น ยาคนชี้เทพยผู้ ไกรกรรดิ ก็ดี. (ยวนพ่าย). (เลือนมาจาก ป. กตฺถติ ว่า ยกย่อง, สรรเสริญ).
 พจนานุกรมไทย

ขาดกัน

ก. แยกจากกัน ไม่คบค้าสมาคมกันต่อไป เช่น แม้นมิยกพลไกรไปช่วย ถึงเราม้วยก็อย่ามาดูผี อย่าดูทั้งเปลวอัคคี แต่วันนี้ขาดกันจนบรรลัย. (อิเหนา).
 พจนานุกรมไทย

ซื้อหน้า

ก. เสนอหน้า, สำแดงตัวออกมาให้เห็น, เช่น ครั้นตอบพี่มึงถึงแต้ม อีแสนแนมซื้อหน้าเข้ามาสู้. (ไกรทอง); กู้หน้า เช่น ยอมเสียเงินเพื่อซื้อหน้า.
 พจนานุกรมไทย

ตัวเป็นเกลียว

(สำ) ว. อาการที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งมากจนไม่มีเวลาได้พักผ่อน; แสดงกิริยาท่าทางด้วยความรู้สึกรุนแรง เช่น ครั้นได้ข่าวผัวตัวเป็นเกลียว. (ไกรทอง).
 พจนานุกรมไทย

ทยา

[ทะ-] ว. ดี, สำคัญ, ต้องการ, เช่น ของทยาของเจ้าตะเภาทอง. (ไกรทอง), กูจะให้ขนมเข่งของทยา กินอร่อยหนักหนาประสาจน. (สังข์ทอง), ทายา ก็ใช้.
 พจนานุกรมไทย

เขี้ยวแก้ว

น. เขี้ยวของพระพุทธเจ้า เรียกว่า พระเขี้ยวแก้ว; เขี้ยวของงูพิษ อยู่บริเวณส่วนหน้าของขากรรไกรบน มีขนาดใหญ่และยาว เช่น งูจงอาง งูเห่า งูเขียวหางไหม้, ถ้าอยู่บริเวณท้ายขากรรไกรบน เรียกว่า เขี้ยวแก้วใน หรือ เขี้ยวแก้วใต้ตา เช่น งูปล้องทอง งูเขียวหัวจิ้งจก; เขี้ยวที่งอกอยู่กลางเพดานปากของหนุมาน.
 พจนานุกรมไทย