ตัวกรองผลการค้นหา
ศรัท
หมายถึง[สะรัด] น. ฤดูสารท. (ส. ศรท; ป. สรท).
ป
หมายถึงพยัญชนะตัวที่ ๒๗ เป็นพวกอักษรกลาง เป็นตัวสะกดในแม่กบในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น เช่น บาป เนปจูน, ตัว ป ที่ขึ้นต้นของคำหรือพยางค์ในภาษาบาลีและสันสกฤตมักแผลงมาเป็นตัว บ ในภาษาไทย เช่น ปท ปิตา เป็น บท บิดา.
ผลิก,ผลิก-,ผลิกะ
หมายถึง[ผะลิกะ-] น. ผลึก. (ป.).
อินทร
หมายถึง[อินทะ-, อินทฺระ-, อิน] น. ชื่อเทวราชผู้เป็นใหญ่ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์และชั้นจาตุมหาราช; ผู้เป็นใหญ่. (ส.; ป. อินฺท).
อินทร-
กระษาปณ์
คำบาลีกหาปณ
คำสันสกฤตการฺษาปณ
ชาต,ชาต-,ชาตะ
หมายถึง[ชาตะ-] ก. เกิด. (ป.).
ฐิตะ
หมายถึง[ถิตะ] (แบบ) ก. ยืนอยู่, ตั้งอยู่แล้ว. (ป.).
ภระ
หมายถึงก. เลี้ยงดู, คํ้าจุน. (ป.).
ภีตะ
หมายถึงก. กลัว. (ป., ส.).
มาย
หมายถึงก. ตวง, นับ. (ป.).
รหิต
หมายถึงก. ปราศจาก, หายไป. (ป.).