คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "พยุ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 65 รายการ

พยุ

[พะยุ] น. ลมแรง. (ข. พฺยุะ; ป., ส. วายุ).

พยุง

[พะยุง] ก. ประคองให้ทรงตัวอยู่, ประคองให้อยู่ในสภาพปรกติ, เช่น พยุงตัวลุกขึ้น พยุงตัวไม่ให้จมน้ำ, ระวังไม่ให้ล้มไม่ให้ซวนเซเป็นต้น เช่น พยุงลุก พยุงนั่ง พยุงคนไข้ พยุงฐานะ, (ปาก) พยุพยุง ก็ว่า.

พยุงปีก

ก. ประคองแขนพยุงไปด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งโอบรอบหลังไปสอดใต้รักแร้ของผู้ถูกพยุง.

พยุพยุง

[พะยุพะยุง] (ปาก) ก. พยุง.

พยุห,พยุห-,พยุหะ

[พะยุหะ-] น. กระบวน, หมู่, กองทัพ, พยู่ห์ ก็ว่า; ชื่อวิธีนับในปักษคณนา. (ป. พฺยูห, วฺยูห; ส. วฺยูห).

พยุหบาตร,พยุหบาตรา

[-บาด, -บาดตฺรา] (กลอน) น. กระบวนทัพ.

พยุหยาตรา

[-ยาดตฺรา] น. กระบวนทัพ, การเดินทัพ, เช่น ยกพยุหยาตรา. ก. ไปเป็นกระบวนทัพใหญ่.

พยุหโยธา

น. หมู่พลรบ, กระบวนพลรบ. (ป.).

พยุหร

[พะยุหอน] น. เกณฑ์เลขผลหารของวิธีฉวาง. (ศัพท์ใช้ในตำราเลขโบราณ).

พยุหเสนา

น. หมู่เสนา. (ป. พฺยูห + เสนา; ส. วฺยูห + ไสนฺย, วฺยูห + ไสนฺย + อากร).

พยุ

พะ-ยุ

พยุง

พะ-ยุง