ตัวกรองผลการค้นหา
พณิชย์
หมายถึง[พะ-] น. การค้าขาย. (ส. วณิชฺยา, วาณิชฺย; ป. วาณิชฺช).
พณ
อ่านว่าพน
พณิช
อ่านว่าพะ-นิด
พณณกร
แปลว่าผู้มีผิวพรรณสวย
พณิชดนย์
แปลว่าลูกชายผู้เป็นพ่อค้า
พณิชตา
แปลว่าผู้เป็นพ่อค้า
พณิชน
แปลว่าคนที่เป็นพ่อค้า
พณิชพัทธ์
แปลว่าผู้ผูกพันกับพ่อค้า
พณิชพันธุ์
แปลว่าเผ่าพันธุ์ของพ่อค้า
แปลว่าผู้ที่มีความเชี่ยวชาญในด้านการค้า
พณิชา
แปลว่าเกิดในตระกูลพ่อค้า