ผลการค้นหา

ค้นเจอ 59 รายการ

บุพกรรม

น. กรรมที่ทำไว้แต่ปางก่อน. (ป. ปุพฺพ + ส. กรฺมนฺ; ป. ปุพฺพกมฺม).

บุพการี

น. ผู้ที่ทำอุปการะมาก่อน เช่น บิดามารดาเป็นบุพการีของบุตรธิดา. (ป. ปุพฺพการี); (กฎ) ญาติทางสาโลหิตโดยตรงขึ้นไป ได้แก่ บิดามารดา ปู่ย่า ตายาย ทวด.

พจนานุกรมไทย

บุพกิจ

น. กิจที่จะต้องทำก่อน. (ป. ปุพฺพกิจฺจ).

พจนานุกรมไทย

บุพชาติ

น. ชาติก่อน. (ป. ปุพฺพชาติ).

พจนานุกรมไทย

บุพทักษิณ

น. ทิศตะวันออกเฉียงใต้.

พจนานุกรมไทย

บุพนิมิต

น. ลางที่บอกเหตุขึ้นก่อน. (ป. ปุพฺพนิมิตฺต).

พจนานุกรมไทย

บุพบท

น. คำชนิดหนึ่งในไวยากรณ์ ทำหน้าที่เชื่อมคำต่อคำ อยู่หน้านาม สรรพนาม หรือกริยา มีคำว่า ด้วย โดย ใน เป็นต้น เช่น เขียนด้วยดินสอ หนังสือของฉัน กินเพื่ออยู่.

พจนานุกรมไทย