ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
คนหูหนวก (พหูพจน์)
N
คนหูหนวกและเป็นใบ้
[หฺนวก] ว. อาการที่หูขาดสมรรถภาพในการได้ยินเสียง.
โรงเรียนสอนคนหูหนวก
귀먹다
[ควี-มอก-ตะ]
그 노인은 귀먹어서 들을 수 없다 [คือ โน-อี-นึน ควี-มอ-กอ-ซอ ทือ-รึล ซู ออบ-ตะ] แปลว่า ผู้สูงอายุคนนั้นฟงไม่ได้เพราะหูหนวก
หนวก
ADJ
ผู้ป่วยที่หูตีบตันไม่ใช่ผู้ป่วยที่จะหูหนวก แต่จะมีอาการหูตึงแบบการนำเสียงเสีย
(สำ) ว. ไม่รับรู้รับเห็นสิ่งใด ๆ ทั้งสิ้น.
聾唖
ろうあ
n
昏聩
[hūn kuì]
聋哑症
[lóng yá zhèng]
聋哑学校
[lóng yǎ xué xiào]
หฺนวก