ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
睡眼惺忪
[shuì yǎn xīng sōng]
ก. กิริยาที่ถ่ายกากอาหารออกทางทวารหนัก, ถ่ายอุจจาระ, ราชาศัพท์ว่า ลงพระบังคนหนัก. น. กากอาหารที่ร่างกายไม่ต้องการแล้วขับถ่ายออกทางทวารหนัก, อุจจาระ, สิ่งที่ร่างกายขับถ่ายออกมาเกรอะกรังอยู่ เช่น ขี้ไคล ขี้รังแค ขี้หู ขี้ตา, โดยปริยายหมายความถึงสิ่งที่ไม่ต้องการ เช่น ขี้ตะกั่ว, เศษหรือกากที่ออกมาจากสิ่งนั้น ๆ เช่น ขี้กบ ขี้เลื่อย. ว. ใช้ประกอบหน้าคำที่แสดงความหมายในทางที่ไม่ดี เช่น ขี้เกียจ ขี้เหนียว, หรือมักเป็นเช่นนั้น เช่น ขี้หัวเราะ ขี้ขอ.
うんこする
n
屎
[shǐ]
粪
[fèn]
大便
[dà biàn]
実見
じっけん
จิ้งจก จิ้งจกเรียก ขี้เจี้ยม ขี้เกี้ยม ก็ว่า อย่างว่า เสียงกานั้นนางมาเวียนว่า น้อยหนึ่งตาพระบาทเจ้าจอมซ้อยเสม่นเนือง มีทังภุมราเกี้ยวกันลงซ้องพระเนตร เจี้ยมไต่เต้นโตนต้องบ่าขวา (สังข์).
ขี้ - เจียม
ขี้
V
ทำไมเพื่อนแกขี้นานจัง คนอื่นเขารออยู่นะโว้ย
ขับถ่ายของเสียหรือกากอาหารจากร่างกายออกมาทางทวารหนัก
N
พี่มันไม่กล้าเช็ดขี้ที่ก้นของน้องตัวเอง
กากอาหารที่ร่างกายไม่ต้องการแล้วขับถ่ายออกทางทวารหนัก
ขี้กลัว, ขี้ตื่น, ขี้ขลาด, ขี้ตกใจ
ADJ
ความขี้กลัว, ความขี้ตื่น, ความขี้ขลาด, ความขี้ตกใจ