คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*โหน*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 56 รายการ

กระโหนด

[-โหฺนด] น. ตาล เช่น ย่านป่าขายพัดกระโหนดคันกลมคันแบนใหญ่น้อย. (อธิบายแผนที่กรุงศรีอยุธยา). (แผลงมาจาก โตนด).

น้อยโหน่ง

น. ชื่อไม้พุ่มขนาดเล็กถึงขนาดกลางชนิด Annona reticulata L. ในวงศ์ Annonaceae ดอกคล้ายดอกน้อยหน่า แต่ผลโตกว่า เปลือกบางแต่เหนียว ค่อนข้างเรียบ ไม่นูนเป็นตา ๆ สีเขียวจาง ๆ ปนสีแดงเรื่อ ๆ เนื้อในผลหนาขาว รสหวานไม่สนิทเหมือนน้อยหน่า มีเมล็ดมาก.

ไม่รู้อีโหน่อีเหน่

(สำ) ก. ไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น, นอนหลับไม่รู้ นอนคู้ไม่เห็น.

ห้อยโหน

ก. อาการที่เกาะราวหรือห่วงเป็นต้น แล้วโยนตัวไปมา.

โหน

[โหนฺ] ก. เหนี่ยวห้อย, เอามือเหนี่ยวให้ตัวลอยขึ้นไป; (ปาก) ประจบประแจง เช่น เขามีนิสัยชอบโหนผู้บังคับบัญชา.

โหนก

[โหฺนก] ว. นูนยื่นออกมา เช่น หน้าผากโหนก.

โหนกแก้ม

น. ส่วนของแก้มตรงที่มีกระดูกนูนออกมา.

โหน่ง

[โหฺน่ง] ว. มีเสียงอย่างเสียงตีฆ้องวง.

อีโหน่อีเหน่

น. เรื่องราวที่เกิดขึ้น ใช้ในทางปฏิเสธในสำนวนว่า ไม่รู้อีโหน่อีเหน่.

หน้าผาก,หน้าผากโหนก

お凸

おでこ

n

การห้อยโหน,การเล่นยิมนาสติกแบบห้อยโหน

懸垂

けんすい

n

หน้าผาก,หน้าผากโหนก

御凸

おでこ

n