ผลการค้นหา

ค้นเจอ 46 รายการ

กระเบิก

(กลอน) ก. เบิก เช่น ปรดิพหุลดุลยปรดิมุข หุลดุลยอุกกลุก ก็เกริกกระเบิกหาวหบ. (อนิรุทธ์).

พจนานุกรมไทย

ตกเบิก

ก. ได้รับเงินที่ค้างจ่ายย้อนหลัง.

พจนานุกรมไทย

บุกเบิก

ก. ถางป่าเข้าไปให้เป็นไร่นา, โดยปริยายหมายความว่า ริเริ่มทำเป็นคนแรกหรือพวกแรก.

พจนานุกรมไทย

เบิก

ก. เปิด ใช้ในลักษณะอย่างเปิดผ้าคลุมบายศรีออก เรียกว่า เบิกบายศรี, ทำให้กว้าง เช่น เบิกถนนออกไป เบิกท้องร่อง; ขอให้จ่าย เช่น เบิกเงิน เบิกของ; นำเข้าเฝ้า เช่น เบิกตัว.

พจนานุกรมไทย