ผลการค้นหา

ค้นเจอ 52 รายการ

มนท,มนท-,มนท์

[มนทะ-] น. ดาวพระเสาร์. ว. เฉื่อย,ช้า; อ่อนแอ; โง่เขลา; ขี้เกียจ. (ป., ส.).

พจนานุกรมไทย

มนทกานติ

น. “ผู้มีรัศมีอ่อน” คือ ดวงเดือน. (ส.).

พจนานุกรมไทย

มนทาทร

[-ทอน] ว. ไม่เอาใจใส่, ทอดธุระ. (ส.).

พจนานุกรมไทย

มนทิระ,มนทิราลัย

[มนทิระ] (แบบ) น. เรือนหลวง. (ป., ส.).

พจนานุกรมไทย

เมนทอล

น. สารประกอบอินทรีย์ชนิดหนึ่ง มีสูตร C10H20O ลักษณะเป็นผลึกสีขาว หลอมละลายที่ ๔๒ °ซ. มีกลิ่นหอมเย็น มีอยู่ในนํ้ามันหอมระเหยที่ได้จากพืชบางชนิด เช่น นํ้ามันมินต์ซึ่งสกัดจากใบมินต์ ใช้ประโยชน์ในทางยาปรุงกลิ่นและปรุงรส. (อ. menthol).

พจนานุกรมไทย