คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*ภิน*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 84 รายการ

กตาภินิหาร

[กะตาพินิหาน] (แบบ) น. อภินิหาร (บุญอันยิ่ง) ที่ทำไว้. ว. มีอภินิหารที่ทำไว้. (ป. กต ว่า อันเขาทำแล้ว + อภินิหาร).

กฤดาภินิหาร

[กฺริดาพินิหาน] น. อภินิหาร (บุญอันยิ่ง) ที่ทำไว้. ว. มีอภินิหารที่ทำไว้, (ส.; ป. กตาภินิหาร), ในบทกลอนใช้แผลงเป็น กฤษฎา หรือ กฤษฎาภินิหาร ก็มี.

กฤษฎา,กฤษฎา,กฤษฎาภินิหาร

[กฺริดสะ-] (โบ; กลอน) แผลงมาจาก กฤดาภินิหาร เช่น เชิญชมชื่นกฤษฎา. (ม. คำหลวง ฉกษัตริย์).

บุญญาภินิหาร

น. ความปรารถนาอันแรงกล้าในความดี, บุญที่ให้สำเร็จได้ตามความปรารถนา. (ป. ปุญฺาภินิหาร).

ภิทะ,ภินท,ภินท-,ภินท์

[พินทะ-] ก. แตก, ทำลาย. (ป., ส.).

ภิน,ภิน-

[พินนะ-] ว. แตกแล้ว, ทำลายแล้ว. (ป., ส. ภินฺน).

ภินชาติ

ว. ต่างชาติ, ต่างชาติชั้น. (ป., ส. ภินฺนชาติ).

ภินทน,ภินทน-

[พินทะนะ-] น. การแตก, การทำลาย. (ป.).

ภินทนาการ

น. อาการแตก. (ป.).

ภินวรรณ

ว. เปลี่ยนสี, จาง, ตก, ซีด, (ใช้แก่สี); ต่างพวก, ต่างวรรณะ. (ส. ภินฺนวรฺณ).

มโนภินิเวศ

น. ความมั่นใจ, ความหนักแน่น. (ส.).

โศภิน,โศภี

ว. งาม, ดี. (ส.).