ตัวกรองผลการค้นหา
ศัพท์บัญญัติ
หมายถึงน. คำที่ตราหรือกำหนดขึ้นไว้ให้มีความหมายเฉพาะเป็นเรื่อง ๆ ไป เช่น โทรทัศน์ ธนาคาร รัฐวิสาหกิจ.
ปากเป็นเอก เลขเป็นโท หนังสือเป็นตรี ชั่วดีเป็นตรา
หมายถึงคนพูดเก่งพูดเป็นมีแต้มต่อกว่าความรู้เพียงอย่างเดียว
เค้าหน้า,ภาพที่ยังตราตรึงใจ,ภาพเงาในอดีต
ภาษาญี่ปุ่น面影
คำอ่านภาษาญี่ปุ่นおもかげ
ภาษาญี่ปุ่น俤
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ในแต่ละชั้น,เหรียญตราประกาศเกียรติคุณในแต่ละระดับ
ภาษาญี่ปุ่น勲等
คำอ่านภาษาญี่ปุ่นくんとう
ลงนามเป็นพยานของเจ้าพนักงานที่มีอำนาจในเอกสารสัญญาหรือในตราสาส์นหรือพินัยกรรม
ภาษาจีน公证
นาบพิมพ์ (ด้วยเหล็กหรือตราที่ทำด้วยเหล็กที่เผาจนร้อน)
ภาษาจีน火印
กำหนด
หมายถึง[-หฺนด] ก. หมายไว้, ตราไว้. น. การหมายไว้, การตราไว้; (เลิก) บทบริหารบัญญัติคล้ายพระราชกฤษฎีกา โดยมากเป็นบัญญัติที่เกี่ยวกับบุคคลหรือข้าราชการบางจำพวก เช่น พระราชกำหนดเครื่องแบบแต่งกายข้าราชการฝ่ายทหารและพลเรือน.
กฎหมายเหตุ
หมายถึงน. จดหมายเหตุ. (พงศ. ประเสริฐ); (กฎ; โบ) กฎเกณฑ์การปฏิบัติที่ตราขึ้นหรือเนื่องจากประเพณีซึ่งมีค่าบังคับ.
พระราชบัญญัติ
หมายถึง(กฎ) น. บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา.
commutation
แปลว่าการแปลงกระแสไฟให้เดินกลับกัน (เช่นการแปลงกระแสไฟสลับให้เป็นกระแสไฟตราง)
บัญญัติ
หมายถึง[บันหฺยัด] น. ข้อความที่ตราหรือกำหนดขึ้นไว้เป็นข้อบังคับ เป็นหลักเกณฑ์ หรือเป็นกฎหมาย เช่น พระราชบัญญัติ พุทธบัญญัติ บัญญัติ ๑๐ ประการ. ก. ตราหรือกำหนดขึ้นไว้เป็นข้อบังคับ เป็นหลักเกณฑ์ หรือเป็นกฎหมาย เช่น บัญญัติศัพท์ บัญญัติกฎหมาย. (ป. ปญฺตฺติ).