ผลการค้นหา

หอย* *หอย *หอย*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "หอย"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 260 รายการ

เพรียง

[เพฺรียง] น. ชื่อหอยทะเลกาบคู่ในวงศ์ Teredinidae ลำตัวยาวอ่อนนุ่ม เปลือกเล็กมากคลุมเฉพาะด้านหัว เจาะกินเนื้อไม้ มีหลายชนิด เช่น ชนิด Lyrodus pedicellatus.
 พจนานุกรมไทย

ฝา

น. เครื่องปิดภาชนะต่าง ๆ หรือสิ่งอื่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ฝาหม้อ ฝาโอ่ง ฝาท่อ; ฝ้าหรือเยื่อที่จับอยู่ข้างบนของเหลวเช่นนํ้านมเป็นต้น; เครื่องกั้นด้านนอกหรือเครื่องกั้นแบ่งห้องของตัวเรือนโรงเป็นต้น เช่น ฝาบ้าน ฝาเรือน ฝาห้อง; ส่วนที่ปิดปากหอยหรือหุ้มตัวหอยซึ่งเปิดได้, ใช้เป็นลักษณนาม เช่น ขนมถ้วยฝาหนึ่ง ขนมถ้วย ๒ ฝา.
 พจนานุกรมไทย

someone

บางท่าน

PRON

ร้านเคียงเลอาหารอร่อย สะอาด บรรยากาศดีมาก บางท่านอาจจะซื้อแล้วแกะหอยนางรมเป็นตัวๆ ทานที่นั่นได้เลย
 EN-TH Dictionary

Crangon

กุ้งดีด

N

ชายฝั่งโขดหินสัตว์หลายชนิดอาศัยอยู่ได้แก่ ปูใบ้ ปูตัวแบน กุ้งดีด ปูเสฉวน หอยแมลงภู่

ชื่อกุ้งขนาดเล็กหลายชนิดหลายสกุล บางชนิดมีก้ามใหญ่ 2 ข้าง โดยมีก้ามข้างหนึ่งโตกว่า สามารถงับก้ามทำให้เกิดเสียงดังโดยเฉพาะเมื่อกระทบขันเสียงจะดังยิ่งขึ้น พบอาศัยหลบซ่อนอยู่ตามซอกวัสดุต่างๆ ริมฝั่งทั้งในน้ำเค็มและน้ำกร่อย บางชนิดพบในน้ำจืด
 EN-TH Dictionary

five eatables

โภชนะห้า

N

ข้าว 5 อย่างคือ ข้าว, ขนมสดที่จะบูดเมื่อล่วงเวลา, ขนมแห้งที่ยังไม่บูด, ปลารวมทั้งหอยกุ้งและสัตว์น้ำที่กินได้, เนื้อสัตว์บกและนกที่ใช้เป็นอาหาร
 EN-TH Dictionary

กัมพู

(แบบ) น. หอยสังข์; ทอง เช่น กัมพูหุ้มพู่พรรณจามรี. (บุณโณวาท), ทองสุคนธ์ปนสุวรรณ์กัมพู. (รามเกียรติ์ ร. ๒), (โบ) เขียนเป็น กำพู กำภู ก็มี. (ป., ส. กมฺพุ).
 พจนานุกรมไทย

ครองแครง

[คฺรองแคฺรง] น. ชื่อขนมทำด้วยแป้งกดบนพิมพ์ที่เป็นรอยริ้ว ๆ คล้ายฝาหอยแครง ต้มกับกะทิ, ถ้าทอดกรอบเคล้านํ้าตาลเคี่ยว เรียกว่า ครองแครงกรอบ.
 พจนานุกรมไทย

ชอล์ก

น. ชื่อแร่ชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยแคลเซียมคาร์บอเนต มีซิลิกาปนอยู่เล็กน้อย เกิดขึ้นตามธรรมชาติโดยการรวมตัวของหินปูนจากซากสัตว์ พืช และเปลือกหอยในทะเล, หินดินสอพอง ก็เรียก. (อ. chalk).
 พจนานุกรมไทย

เรือกุแหละ

น. เรือขุดชนิดหนึ่ง เสริมข้างกระดาน รูปร่างเพรียว หัวและท้ายเรือแหลมสูง มี ๒ แจว ใช้ตามชายฝั่งทะเลหรือแถบปากน้ำ สำหรับบรรทุกหอย ปู ปลา เป็นต้น.
 พจนานุกรมไทย

ชื่อหอยชนิดหนึ่ง ฝาเปลือกหนามาก รูปสามเหลี่ยมมีสีน้ำตาลอมดำ ชอบอยู่ตามซอกหินในทะเลน้ำตื้น

贻贝

[yí bèi]
 คำศัพท์ไทย – จีน

จอบ

น. ชื่อหอยทะเลกาบคู่ในวงศ์ Pinnidae เปลือกค่อนข้างเปราะ รูปร่างคล้ายซองพลู ปลายด้านหนึ่งแผ่บานออก อีกด้านหนึ่งเรียวลง สีนํ้าตาลอมเทา มีหลายชนิด เช่น ชนิด Pinna bicolor, Atrina vexillum, ซองพลู ก็เรียก.
 พจนานุกรมไทย

ปูน

น. หินปูนหรือเปลือกหอยเมื่อถูกเผาจนสลายตัว, ปูนกินกับหมากหรือปูนแดง ในคำเช่น ป้ายปูน ปูนกัดปาก, ปูนขาว ในคำว่า ฉาบนํ้าปูน; ปูนซีเมนต์ ในคำเช่น เทปูน โบกปูน.
 พจนานุกรมไทย