ค้นเจอ 218 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "สินมนัส"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

สิทธิธนสินธุ์

เชื้อสายผู้มีสิทธิ์ในทรัพย์

สิด-ทิ-ทะ-นะ-สิน

อิสินธร

[-สินทอน] น. ชื่อภูเขาชั้นที่ ๒ ในหมู่เขาสัตบริภัณฑ์ที่ล้อมเป็นวงกลมรอบเขาพระสุเมรุ. (ป. อิสินฺธร, อีสธร; ส. อีษาธร). (ดู สัตบริภัณฑ์, สัตภัณฑ์).

depression

ความสะเทือนใจ

N

โศกนาฎกรรมที่กฤษณา อโศกสินนำเรื่องพุ่งขึ้นไปสู่ความสะเทือนใจสูงสุดแก่ผู้อ่าน

การมีจิตใจหวั่นไหวอย่างแรงและรวดเร็วในเมื่อมีสิ่งที่น่าพอใจหรือไม่น่าพอใจมากระทบ

สงวน

[สะหฺงวน] ก. ถนอมรักษาไว้ เช่น เสียสินสงวนศักดิ์ไว้ วงศ์หงส์ (โลกนิติ) สงวนมรดกของชาติ, หวงแหนไว้ เช่น สงวนเนื้อสงวนตัว สงวนลิขสิทธิ์ สงวนสิทธิ์. ว. ที่รักษาหวงแหนไว้ เช่น ป่าสงวน.

consul general

กงสุลใหญ่

N

คุณวิชัย วรรณสิน กงสุลใหญ่ซึ่งไปต้อนรับผมที่สนามบินได้พาเยี่ยมชมสำนักงานและพบปะรู้จักกับเจ้าหน้าที่ในสถานกงสุล

ศิลป์

[สิน] (กลอน) น. ศร เช่น งามเนตรดังเนตรมฤคมาศ งามขนงวงวาดดังคันศิลป์. (อิเหนา), พิศพักตร์ผ่องพักตร์ดั่งจันทร พิศขนงก่งงอนดั่งคันศิลป์. (รามเกียรติ์ ร. ๑).

เรื่องสั้น

น. บันเทิงคดีร้อยแก้วรูปแบบหนึ่ง มีลักษณะคล้ายนวนิยาย แต่สั้นกว่า โดยมีเหตุการณ์ในเรื่องและตัวละครน้อย มักจบแบบพลิกความคาดหมายหรือจบแบบทิ้งให้คิดเป็นต้น เช่น เรื่องสร้อยคอที่หาย ของประเสริฐอักษร เรื่องจับตาย ของมนัส จรรยงค์ เรื่องมอม ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช.

กราน

[กฺราน] ใช้เข้าคู่กับคำอื่น หมายความว่า ทอดตัว หรือ ล้มตัวลงราบ เช่น ก้มกราน หมอบกราน, หมายความว่า คํ้า, ยัน, เช่น ยันกราน ยืนกราน, ในบทกลอนใช้โดยลำพังก็มี เช่น ก็กรานในกลางรณภู. (สมุทรโฆษ), พระรามตัดตีนสินมือเสีย กรานคอไปไว้ที่นอกเมือง. (มโนห์รา), โบราณเขียนเป็น กราล ก็มี.

สินธุ

น. ลำนํ้า, แม่นํ้า, สายนํ้า, นํ้า, ทะเล, มหาสมุทร, ใช้ว่า สินธุ์ หรือ สินธู ก็มี เช่น สุวรรณหงส์เหินเห็จฟ้า ชมสินธุ์ (พยุหยาตรา), สินสมุทรสุดรักพระธิดา เอาใส่บ่าแบกว่ายสายสินธู. (อภัย); ชื่อแม่นํ้าสำคัญสายหนึ่งในชมพูทวีป ปัจจุบันอยู่ในประเทศอินเดียและปากีสถาน. (ป., ส.).

กสิณ

[กะสิน] น. สมถกรรมฐานหมวดหนึ่งว่าด้วยอารมณ์ที่กำหนดธาตุ ๔ คือ ปฐวี (ดิน) อาโป (นํ้า) เตโช (ไฟ) วาโย (ลม), ว่าด้วยวรรณะ (สี) ๔ คือ นีล (สีเขียว) ปีต (สีเหลือง) โลหิต (สีแดง) โอทาต (สีขาว), ว่าด้วยอากาศ (ที่ว่าง) และ อาโลก (แสงสว่าง) รวมเป็น ๑๐ อย่าง. (ป.).

เจตภูต

[เจดตะพูด] น. สภาพเป็นผู้คิดอ่าน คือ มนัส, ที่เรียกในภาษาสันสกฤตว่า “อาตมัน” เรียกในภาษาบาลีว่า “อัตตา” ก็มี “ชีโว” ก็มี, มีอยู่ในลัทธิว่า “ในโลกนี้ไม่มีอะไรสูญ แม้คนและสัตว์ตายแล้ว ร่างกายเท่านั้นทรุดโทรมไป ส่วนเจตภูตเป็นธรรมชาติไม่สูญ ย่อมถือปฏิสนธิในกำเนิดอื่นสืบไป”, ลัทธินี้ทางพระพุทธศาสนาจัดเป็นสัสตทิฐิ แปลว่า ความเห็นว่าเที่ยง, ตามสามัญที่เข้าใจกัน เจตภูต คือวิญญาณที่สิงอยู่ในตัวคน กล่าวกันว่าออกจากร่างได้ในเวลานอนหลับ.

พระจันทร์

กลา,กัษษากร,จันทร์,จันท์,ตโมนุท,ตโมหร,นิศากร,นิศานาถ,นิศาบดี,นิศามณี,นิศารัตน์,บริมาส,บุหลัน,ปักษธร,พระจันทร์,พิธุ,มนทก,มา,มาภา,มาส,รชนีกร,รัชนีกร,รัตติกร,ราศี,วิธู,ศศธร,ศศพินทุ์,ศศลักษณ์,ศศิ,ศศิกษัย,ศศิขัณฑ์,ศศิธร,ศศิน,ศศิมณฑล,ศศิวิมล,ศศี,ศิตางคุ์,ศิวเศขร,สะสิ,สะสิน,สิตางศุ์,สีตลรัศมี,สุมะ,อรรธจันทร์,อัฒจันทร์,อินทุ,เขน,เดือน,เดือนค้างฟ้า,แข,แถง,โทษากร,โทษารมณ์,โสม

คำไวพจน์กลุ่ม ธรรมชาติ