ผลการค้นหา

ชนาสิน* *ชนาสิน *ชนาสิน*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!
ค้นเจอ 206 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ชนาสิน"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

กระษิร

[-สิน, -สิระ] (โบ; แผลงมาจาก ส. กฺษิร) น. นํ้านม เช่น มาจากวารินกระษิรสมุทร. (รามเกียรติ์ ร. ๒), กระษิรสินธุสาคร. (สรรพสิทธิ์).
 พจนานุกรมไทย

สิทธิธนสินธุ์

เชื้อสายผู้มีสิทธิ์ในทรัพย์

สิด-ทิ-ทะ-นะ-สิน
 ชื่อมงคล

ฉ่อง

ว. ข้างล่างแคบข้างบนกว้าง คือ ตีนสอบ เช่นพูดว่า เรือนหลังนี้ตีนมันฉ่องเข้าไปนัก. (ดิกชนารีไทย). ก. กระจ่าง เช่น ฉ่องพระโฉม; ส่อง เช่น คันฉ่อง.
 พจนานุกรมไทย

อิสินธร

[-สินทอน] น. ชื่อภูเขาชั้นที่ ๒ ในหมู่เขาสัตบริภัณฑ์ที่ล้อมเป็นวงกลมรอบเขาพระสุเมรุ. (ป. อิสินฺธร, อีสธร; ส. อีษาธร). (ดู สัตบริภัณฑ์, สัตภัณฑ์).
 พจนานุกรมไทย

depression

ความสะเทือนใจ

N

โศกนาฎกรรมที่กฤษณา อโศกสินนำเรื่องพุ่งขึ้นไปสู่ความสะเทือนใจสูงสุดแก่ผู้อ่าน

การมีจิตใจหวั่นไหวอย่างแรงและรวดเร็วในเมื่อมีสิ่งที่น่าพอใจหรือไม่น่าพอใจมากระทบ
 EN-TH Dictionary

สงวน

[สะหฺงวน] ก. ถนอมรักษาไว้ เช่น เสียสินสงวนศักดิ์ไว้ วงศ์หงส์ (โลกนิติ) สงวนมรดกของชาติ, หวงแหนไว้ เช่น สงวนเนื้อสงวนตัว สงวนลิขสิทธิ์ สงวนสิทธิ์. ว. ที่รักษาหวงแหนไว้ เช่น ป่าสงวน.
 พจนานุกรมไทย

consul general

กงสุลใหญ่

N

คุณวิชัย วรรณสิน กงสุลใหญ่ซึ่งไปต้อนรับผมที่สนามบินได้พาเยี่ยมชมสำนักงานและพบปะรู้จักกับเจ้าหน้าที่ในสถานกงสุล
 EN-TH Dictionary

ศิลป์

[สิน] (กลอน) น. ศร เช่น งามเนตรดังเนตรมฤคมาศ งามขนงวงวาดดังคันศิลป์. (อิเหนา), พิศพักตร์ผ่องพักตร์ดั่งจันทร พิศขนงก่งงอนดั่งคันศิลป์. (รามเกียรติ์ ร. ๑).
 พจนานุกรมไทย

กราน

[กฺราน] ใช้เข้าคู่กับคำอื่น หมายความว่า ทอดตัว หรือ ล้มตัวลงราบ เช่น ก้มกราน หมอบกราน, หมายความว่า คํ้า, ยัน, เช่น ยันกราน ยืนกราน, ในบทกลอนใช้โดยลำพังก็มี เช่น ก็กรานในกลางรณภู. (สมุทรโฆษ), พระรามตัดตีนสินมือเสีย กรานคอไปไว้ที่นอกเมือง. (มโนห์รา), โบราณเขียนเป็น กราล ก็มี.
 พจนานุกรมไทย

สินธุ

น. ลำนํ้า, แม่นํ้า, สายนํ้า, นํ้า, ทะเล, มหาสมุทร, ใช้ว่า สินธุ์ หรือ สินธู ก็มี เช่น สุวรรณหงส์เหินเห็จฟ้า ชมสินธุ์ (พยุหยาตรา), สินสมุทรสุดรักพระธิดา เอาใส่บ่าแบกว่ายสายสินธู. (อภัย); ชื่อแม่นํ้าสำคัญสายหนึ่งในชมพูทวีป ปัจจุบันอยู่ในประเทศอินเดียและปากีสถาน. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

กสิณ

[กะสิน] น. สมถกรรมฐานหมวดหนึ่งว่าด้วยอารมณ์ที่กำหนดธาตุ ๔ คือ ปฐวี (ดิน) อาโป (นํ้า) เตโช (ไฟ) วาโย (ลม), ว่าด้วยวรรณะ (สี) ๔ คือ นีล (สีเขียว) ปีต (สีเหลือง) โลหิต (สีแดง) โอทาต (สีขาว), ว่าด้วยอากาศ (ที่ว่าง) และ อาโลก (แสงสว่าง) รวมเป็น ๑๐ อย่าง. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

พระจันทร์

กลา,กัษษากร,จันทร์,จันท์,ตโมนุท,ตโมหร,นิศากร,นิศานาถ,นิศาบดี,นิศามณี,นิศารัตน์,บริมาส,บุหลัน,ปักษธร,พระจันทร์,พิธุ,มนทก,มา,มาภา,มาส,รชนีกร,รัชนีกร,รัตติกร,ราศี,วิธู,ศศธร,ศศพินทุ์,ศศลักษณ์,ศศิ,ศศิกษัย,ศศิขัณฑ์,ศศิธร,ศศิน,ศศิมณฑล,ศศิวิมล,ศศี,ศิตางคุ์,ศิวเศขร,สะสิ,สะสิน,สิตางศุ์,สีตลรัศมี,สุมะ,อรรธจันทร์,อัฒจันทร์,อินทุ,เขน,เดือน,เดือนค้างฟ้า,แข,แถง,โทษากร,โทษารมณ์,โสม

คำไวพจน์กลุ่ม ธรรมชาติ
 คำไวพจน์