ตัวกรองผลการค้นหา
ชระบอบ
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ก. บอบชํ้า, เมื่อยล้า.
ชระบาบ
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. ราบเรียบ, เสมอ.
ชระมด
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะมด.
ชระมัว
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. ขมุกขมัว, ยังไม่สว่าง, เช้าตรู่, มืด, เช่น ชระมัวทั่วทิศเอียง อากาศ. (นิ. นรินทร์).
ชระมื่น
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. ทะมื่น เช่น ผีพรายชระมื่น ดำช่วยดู. (แช่งนํ้า).
ชระมุกชระมอม
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. ขะมุกขะมอม.
ชระมุ่น
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. มุ่น, นุ่ม, เช่น ลานโลมวิไลแถงชระมุ่น อกเอย. (นิ. นรินทร์).
ชระเมียง
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ก. เมียง, มองดู.
ชระเมียน
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ก. ชม, ดู.
ชระลอ
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ก. ชะลอ, พยุงให้เคลื่อนไป, ประคองไว้.
ชระลอง,ชระล่อง
หมายถึง[ชฺระ-] น. ทางล่อง, ซอกเขา, ลำธาร, เช่น ผู้ชระลองล่วงห้วงมหรรณพ. (ม. คำหลวง ทานกัณฑ์).
ชระลั่ง
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ก. ทะลึ่งทะลั่ง เช่น จงสองเจ้าอย่าได้ทะลิ่นชระลั่งคอยนั่งเฝ้าพระบาท. (ม. คำหลวง กุมาร).