คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*ชร*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 1,039 รายการ

ชระบอบ

[ชฺระ-] (กลอน) ก. บอบชํ้า, เมื่อยล้า.

ชระบาบ

[ชฺระ-] (กลอน) ว. ราบเรียบ, เสมอ.

ชระมด

[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะมด.

ชระมัว

[ชฺระ-] (กลอน) ว. ขมุกขมัว, ยังไม่สว่าง, เช้าตรู่, มืด, เช่น ชระมัวทั่วทิศเอียง อากาศ. (นิ. นรินทร์).

ชระมื่น

[ชฺระ-] (กลอน) ว. ทะมื่น เช่น ผีพรายชระมื่น ดำช่วยดู. (แช่งนํ้า).

ชระมุกชระมอม

[ชฺระ-] (กลอน) ว. ขะมุกขะมอม.

ชระมุ่น

[ชฺระ-] (กลอน) ว. มุ่น, นุ่ม, เช่น ลานโลมวิไลแถงชระมุ่น อกเอย. (นิ. นรินทร์).

ชระเมียง

[ชฺระ-] (กลอน) ก. เมียง, มองดู.

ชระเมียน

[ชฺระ-] (กลอน) ก. ชม, ดู.

ชระลอ

[ชฺระ-] (กลอน) ก. ชะลอ, พยุงให้เคลื่อนไป, ประคองไว้.

ชระลอง,ชระล่อง

[ชฺระ-] น. ทางล่อง, ซอกเขา, ลำธาร, เช่น ผู้ชระลองล่วงห้วงมหรรณพ. (ม. คำหลวง ทานกัณฑ์).

ชระลั่ง

[ชฺระ-] (กลอน) ก. ทะลึ่งทะลั่ง เช่น จงสองเจ้าอย่าได้ทะลิ่นชระลั่งคอยนั่งเฝ้าพระบาท. (ม. คำหลวง กุมาร).