ผลการค้นหา

ตะโกน* *ตะโกน *ตะโกน*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!
ค้นเจอ 180 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ตะโกน"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

shiver

สะท้าน

V

ผมตะโกนจนเสียงสะท้านให้เด็กคนนั้นช่วยดันรถกลับขึ้นมา
 EN-TH Dictionary

ฮุยเล่ฮุย (เสียงตะโกนของคนที่น่วมันแบกของหนัก โดยเฉพาะแบกศาลเจ้าเล็ก ๆ ในงานเทศกาล)

わっしょい

わっしょい

int
 คำศัพท์ไทย – ญี่ปุ่น

very short

เกรียน

ADJ

วัยรุ่นผมเกรียน หน้าตาคมเข้ม ตะโกนลั่นแทรกเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มในดิสโก้เธค

สั้นเกือบติดหนังหัว ผิวหนัง หรือพื้นที่
 EN-TH Dictionary

1.ตะโกนร้อง 2.ลมที่ออกจากปากเวลาร้อง 3.ไอน้ำที่เกาะเป็นตัวอยู่บนกระจก

哈气

[hā qì]
 คำศัพท์ไทย – จีน

ปาว ๆ

ว. อาการที่พูดดัง ๆ ซ้ำ ๆ ซาก ๆ แต่ไม่มีใครสนใจฟัง เช่น ครูสอนอยู่ปาว ๆ มีคนมาตะโกนเรียกอยู่ปาว ๆ.
 พจนานุกรมไทย

1.ร้องด่าตะโกนยั่วยุ เพื่อท้ารบฝ่ายตรงข้าม 2.ด่ากราด, ด่าอย่าสาดเสียเทเสีย

骂阵

[mà zhèn]
 คำศัพท์ไทย – จีน

batik

ปาเต๊ะ

N

หญิงวัยกลางคนนุ่งผ้าปาเต๊ะเสื้อคอกระเช้านั่งป่าวร้องกึ่งตะโกนกึ่งเชื้อเชิญให้ซื้อสินค้า

ชื่อผ้าโสร่งชนิดหนึ่ง ใช้เคลือบด้วยขี้ผึ้งเหลวบางตอนที่ไม่ต้องการให้มีสีสันหรือลวดลาย
 EN-TH Dictionary

หูแตก

น. แก้วหูแตก, เยื่อในหูสำหรับรับเสียงฉีกขาด, โดยปริยายหมายความว่า มีเสียงดังมาก แต่ก็ไม่ได้ยินราวกับแก้วหูฉีกขาด เช่น หูแตกหรืออย่างไร ตะโกนเรียกเท่าไร ๆ จึงไม่ได้ยิน.
 พจนานุกรมไทย

fishing rod

คันเบ็ด

N

หล่อนตะโกนพูดกับชายที่นั่งอยู่ตรงโคนต้นโพในมือเขาถือคันเบ็ดข้างตัวมีข้องใบโต
 EN-TH Dictionary

broad daylight

แสกๆ

ADJ

ทุกวันนี้ใครที่ไม่พอใจรัฐบาลอาจจะชูกำปั้นร้องตะโกนในเวลากลางวันแสกๆ ได้ว่าวันพระไม่มีหนเดียวอย่างมากก็แค่ 4 ปีเท่านั้นแหละ
 EN-TH Dictionary

แตก

ก. แยกออกจากส่วนรวม เช่น แก้วแตก ชามแตก, ทำให้แยกออกจากส่วนรวม เช่น แตกสามัคคี แตกหมู่คณะ; คุมหรือควบคุมไว้ไม่อยู่ เช่น แตกฝูง ไฟธาตุแตก ใจแตก ตบะแตก; ปะทุ เช่น ถ่านแตก; ผลิ เช่น แตกกิ่งก้าน แตกใบอ่อน แตกหน่อ; ไหลออกมาเอง เช่น เหงื่อแตก เยี่ยวแตก ขี้แตก; มีรอยแยก, แยกออกเป็นรอย, เช่น กำแพงแตก หน้าขนมแตก; เรียกผู้อ่านหนังสือออกคล่องว่า อ่านหนังสือแตก, เรียกเสียงห้าวเมื่อเริ่มเป็นหนุ่มว่า เสียงแตก, เรียกอาการที่พูดจนแสบคอหรือตะโกนดังจนสุดเสียงว่า พูดจนคอแตก ตะโกนจนคอแตก.
 พจนานุกรมไทย

เต็ม

ว. มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งบรรจุอยู่จนไม่มีที่ว่าง, ไม่พร่อง, เช่น นํ้าเต็มโอ่ง คนเต็ม; ดาษดื่น, มีอยู่ทั่วไป, เช่น เต็มบ้านเต็มเมือง เต็มตลาด; เปี่ยม เช่น เต็มฝั่ง เต็มตลิ่ง; สุดขีด, เต็มที่, เช่น ตะโกนเต็มเสียง วิ่งเต็มฝีเท้า; ถ้าใช้ประกอบหน้ากริยา หมายความว่า แทบไม่ไหว เช่น เต็มกิน เต็มทน เต็มสู้.
 พจนานุกรมไทย