ค้นเจอ 268 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฆ้องกลอง"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ตะโล้ดโป๊ด

น. ชื่อกลองสองหน้าชนิดหนึ่ง ยาวประมาณ ๗๘ เซนติเมตร ใช้ตีประกอบการฟ้อนและการเล่นพื้นเมืองทางภาคเหนือ, คู่กับ กลองแอว.

อีหลัดถัดทา

น. ส่วนหนึ่งแห่งคำร้องในการเล่นโมงครุ่มซึ่งเป็นมหรสพชนิดหนึ่งของหลวง โดยคนตีฆ้องจะร้องว่า “อีหลัดถัดทา”.

ดัง

ว. บังเกิดเสียงขึ้นหรือทำให้เสียงบังเกิดขึ้นอย่างแรง เช่น กลองดัง พูดดัง เสียงดัง.

บัณเฑาะว์

[บันเดาะ] น. กลองสองหน้าขนาดเล็กชนิดหนึ่งมีหลักอยู่ตอนบน ผูกตุ้มห้อยลงมาทางหน้ากลอง ใช้ไกวให้ตุ้มแกว่งกระทบหน้ากลองทั้ง ๒ ข้าง. (ป. ปณว; ส. ปฺรณว).

เครื่องดนตรีชาวยูนนาน ใช้ตี คล้ายฆ้อง

铓锣

[máng luó]

กลอง, ลักษณะเสียง, บทบาทเหมือนกลอง, ดีดสีตีเป่า, เป่าลม, ปลุกเร้า, นูนขึ้น, พองขึ้น

[gǔ ]

กระจองงอง,กระจองงอง ๆ

ว. เสียงร้องเช่นนั้นพร้อมตีฆ้องป่าวประกาศว่า กระจองงอง ๆ เจ้าข้าเอ๊ย.

เภริ,เภรี

น. กลอง เช่น อินทเภรี ชัยเภรี, บางทีใช้เป็น ไภรี หรือ ไภริน ก็มี. (ป.).

มฤทิงค์

[มะรึ-] น. ตะโพน, กลองสองหน้าชนิดหนึ่ง. (ส. มฺฤทงฺค; ป. มุทิงฺค).

พิณพาทย์

น. ชื่อเรียกวงดนตรีไทยซึ่งประกอบด้วยเครื่องเป่า คือ ปี่ ผสมกับเครื่องตี ได้แก่ ระนาดและฆ้องวงชนิดต่าง ๆ เป็นหลัก และเครื่องกำกับจังหวะ เช่น ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง ตะโพน กลองทัด กลองแขก และกลองสองหน้า, ปี่พาทย์ ก็เรียก.

1.หนังที่ใช้ทำหน้ากลอง 2.รองเท้า

[mán]

reverberantly

กังวาน

ADV

เสียงกลองดังกังวานไปทั่วบริเวณวัด

ก้องอยู่ได้นาน