ค้นเจอ 160 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "กวินภพ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

อนุสัย

น. กิเลสที่สงบนิ่งอยู่ในสันดาน, กิเลสอย่างละเอียด มี ๗ อย่าง ได้แก่ ๑. กามราคะ = ความกำหนัดในกาม ๒. ปฏิฆะ = ความขัดใจคือโทสะ ๓. ทิฏฐิ = ความเห็นผิด ๔. วิจิกิจฉา = ความลังเลสงสัย ๕. มานะ = ความถือตัว ๖. ภวราคะ = ความกำหนัดในภพ ๗. อวิชชา = ความไม่รู้แจ้งคือโมหะ. (ป. อนุสย; ส. อนุศย).

รัตนโกสินทร์

น. นามส่วนหนึ่งของกรุงเทพมหานครฯ ที่มีชื่อเต็มว่า กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา มหาดิลกภพ นพรัตนราชธานีบูรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์, อีกนัยหนึ่งหมายความถึงกรุงเทพฯ มักอ้างในประวัติศาสตร์ เช่น สมัยรัตนโกสินทร์.

ทรง

[ซง] น. รูปร่าง เช่น ทรงกระบอก ทรงปั้นหยา ทรงกระสอบ ทรงกระทาย (ลักษณะชามหรือถ้วยมีรูปคล้ายกระทาย), แบบ เช่น ทรงผม. ก. ตั้งอยู่ได้ เช่น ทรงตัว; จำ เช่น ทรงพระไตรปิฎก; รองรับ เช่น ธรรมย่อมทรงผู้ประพฤติธรรมไม่ให้ตกไปในที่ชั่ว; มี เช่น ทรงคุณวุฒิ; คงอยู่ เช่น ไข้ยังทรงอยู่ นํ้าทรง; ในราชาศัพท์มีความหมายว่า ขี่ หรือ ถือ เป็นต้น ตามเนื้อความของคำที่ตามหลัง เช่น ทรงม้า ว่า ขี่ม้า ทรงช้าง ว่า ขี่ช้าง ทรงศร ว่า ถือศร ทรงศีล ว่า รับศีล ทรงธรรม ว่า ฟังเทศน์ ทรงบาตร ว่า ตักบาตร ทรงราชย์ ว่า ครองราชสมบัติ; ถ้าประกอบหน้านามบางคำ เช่น ชัย ภพ ศรี ศักดิ์ ธรรม เป็น พระทรงชัย พระทรงภพ พระทรงศรี พระทรงศักดิ์ พระทรงธรรม หมายถึง กษัตริย์; ถ้าประกอบหน้านามที่เป็นพาหนะหรืออาวุธเป็นต้นของพระเป็นเจ้า หมายถึง พระเป็นเจ้านั้น ๆ เช่น พระทรงโค หมายถึง พระอิศวร พระทรงครุฑ พระทรงศร พระทรงสังข์ หมายถึง พระนารายณ์ พระทรงหงส์ หมายถึง พระพรหม; ใช้นำหน้าคำกริยาสามัญให้เป็นราชาศัพท์ เช่น ทรงทราบ ทรงยินดี ทรงขอบใจ; ใช้นำหน้าคำนามราชาศัพท์ให้เป็นกริยาราชาศัพท์ เช่น ทรงพระสรวล ทรงพระเมตตา ทรงพระประชวร, ในลักษณะนี้จะหมายความว่า มี ก็ได้ เช่น ทรงพระปรีชาสามารถ ทรงพระคุณ ทรงพระนาม, เมื่อกริยาเป็นราชาศัพท์อยู่แล้วไม่นิยมใช้คำว่า ทรง นำหน้าซ้อนลงไปอีก เช่นไม่ใช้ว่า ทรงตรัส ทรงประทับ ทรงพระราชทาน. (ราชา) ว. เรียกช้าง ม้า ที่ขึ้นระวางแล้วว่า ช้างทรง ม้าทรง.

งาม

กบูร,กวิน,กัลยาณ,กัลยาณ-,ก่อง,คราญ,งดงาม,งาม,งามงอน,จรูญ,จำรูญ,ฉายเฉิด,ช้อย,ช้าช่อน,ดำกล,ดำรู,ดี,ตระกล,ตระการ,ตรู,ต้องตา,ต้องตาต้องใจ,ถกล,ถูกตา,ถ่อง,ทรรศนีย์,ทัศนีย,ทัศนีย-,ทัศนีย์,ทัศไนย,นวลลออ,น่าดู,น่ารัก,บรรเจิด,บวร,ประอร,ประเจิด,ประเอียง,ประไพ,ผุดผาด,พบู,พริ้งพราย,พริ้งเพริศ,พริ้มพราย,พริ้มเพรา,พะงา,พิจิตร,พิราม,พิลาส,พิไล,ภัทร,ภัทร-,ภัทระ,ภัพ,ภาพย์,มนุญ,มาโนชญ์,มำเลือง,มโนชญ์,มโนรม,มโนรมย์,มโนหระ,ยังหยัง,ย้อง,รมณีย,รมณีย-,รมณีย์,รมเยศ,ระรอง,รังรอง,รางชาง,ราม,รำไพ,รุจิระ,รุจิรา,รุจิเรข,รุหะ,รูปงาม,รูหะ,ลลิต,ลออ,ลังลอง,ลำนัก,ลำยอง,วัคคุ,วัลคุ,วามะ,วิจิตรตระการตา,วิมล,วิราม,วิลาวัณย์,วิลาส,วิศิษฏ์,วิไล,ศุภร,ศุภร-,ศุภางค์,สง่างาม,สลอย,สวย,สะคราญ,สัณห์,สัต,สาหรี,สิงคลิ้ง,สิริ,สิรี,สุ,สุนทร,สุนทร-,สุภัค,สุรงค์,สุรังค์,สุว,สุว-,สุหร่ง,หม้า,หยังหยัง,หล่อ,อนีจะ,ออนซอน,อะเคื้อ,อันแถ้ง,อำพน,อำไพ,อ่อนซอน,เก๋,เคื้อ,เจริญตาเจริญใจ,เจริด,เฉลา,เฉิดฉัน,เฉิดฉาย,เฉิดฉิน,เปศละ,เพรา,เพริศ,เพริศพราย,เพริศพริ้ง,เพริศแพร้ว,เพรี้ยมพราย,เพา,เพาพะงา,เมลือง,เยีย,เยียวยง,เรข,เรขา,เลอโฉม,เลือง,เสลา,เสาว,เสาว-,เสาวภา,เสาวภาคย์,แพ่ง,โกมล,โศภา,โศภิต,โศภิน,โศภี,โสภ,โสภ-,โสภณ,โสภา,โสภี,ใยยอง,ไฉไล,ไพจิตร,ไพรู

คำวิเศษณ์

,ลักษณะที่เห็นแล้วชวนให้ชื่นชมหรือพึงใจ