ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ฟันที่มีช่องว่างระหว่างฟันซึ่งเกิดจากฟันหลุด กร่อน หรือหักจนถึงโคนฟัน เป็นต้น.
สลักขาเบรค, สลักกลาง, สลักสำหรับขันสะดือกลางของโคนขาเบรคทั้งสองข้าง
小爪
こづめ
n
根絶
こんぜつ
根除
[gēn chú ]
麦茬
[mài chá]
Uprooted
ถอนราก, ปลิดรากถอนโคน, กำจัดอย่างสิ้นเชิง
สะโพก
N
อวัยวะท่อนล่างของเขาตั้งแต่สะโพกลงมา ลีบเล็กจนไม่สามารถใช้ประโยชน์อะไรได้
ส่วนของร่างกายเบื้องหลังถัดบั้นเอวลงไป มีเนื้อเป็นกระพุ้งทั้ง 2 ข้าง, กล้ามเนื้อส่วนบนที่นูนขึ้นของโคนขาสัตว์สองเท้าหรือโคนขาหลังของสัตว์สี่เท้า
ตะโพก
ผู้หญิงคนนั้นตะโพกกลมสวยงามมาก
กาบพรหมศร
ชื่อกาบประหนกชนิดหนึ่ง ที่ประกอบกับโคนเสา
[ขะหฺนด] น. ตัวงูที่ขด; ลูกบวบจีวร; โคนหางงู มักเรียกว่า ขนดหาง.
ส่วนปลายไม้จันทัน [ช่างก่อสร้าง]; โคน [ยานยนต์]; ส้นฟันเลื่อย, ส้นคมมีด [ป่าไม้]