ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. รํ่าไรรำพัน, ครํ่าครวญ, ร้องไห้, บ่นเพ้อ. (ป., ส. วิลาป).
[ละปะนะ] น. การพูด, การบ่นพึมพำ; ปาก. (ป., ส.).
พึมพำ
V
หล่อนได้ยินเขาพึมพำอยู่คนเดียว
เสียงอย่างเสียงคนพูดหรือบ่นค่อยๆ
[ละปก] น. คนพูดบ่นเพ้อต่าง ๆ; คนพูดด้วยความอยากได้. (ป.).
ว. ซ้ำ ๆ ซาก ๆ, ร่ำรี้ร่ำไร, เช่น พูดแล้วไม่รู้จักแล้ว บ่นอยู่นั่นแหละ แล้วไม่รู้แล้ว.
ว. อาการที่รู้สึกมีเสียงดังอยู่ในหู, ไม่ได้ยิน; (ปาก) มาก เช่น รวยอื้อ บ่นกันอื้อ.
Muttered
พึมพำ, บ่นพึมพำ, พูดเบา ๆ
Sniveled / Snivelled
ร้องไห้คร่ำครวญ, สะอื้นอ้อนวอน, บ่นพึมพำ
พำพึม
เขาพำพึมอะไรอยู่ในคอฟังไม่รู้เรื่องเลย
ทำเสียงอย่างเสียงคนพูดหรือบ่นค่อยๆ
อืดอาด
หลายคนที่เคยขึ้นโรงพักบ่นนักบ่นหนาว่า การบริการอืดอาดล่าช้า ทำให้เสียเวลาเป็นวันๆ
[ปะริเทวะ-] น. ความครํ่าครวญ, ความรำพันด้วยเสียใจ, ความบ่นเพ้อ. (ป.).
ว. ปิดบังไม่ให้คนอื่นรู้, อาการที่เถียงหรือบ่นโดยอ้าปากขึ้นลงเล็กน้อยไม่ให้ได้ยิน.