ผลการค้นหา

คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*ไข้*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 362 รายการ

ไข้ทับระดู

น. ไข้ขณะที่กำลังมีระดูหรือระดูเพิ่งหยุด.
 พจนานุกรมไทย

ไข้ป่า

น. ไข้ที่รับจากป่าหรือดงดิบ เกิดเพราะถูกอายพิษดิน พิษแร่ หรือว่านยา หรือเชื้อไข้มาลาเรีย. (อ. jungle fever).
 พจนานุกรมไทย

ไข้ผื่น

น. ไข้ที่มีผื่นและการเปลี่ยนแปลงอย่างอื่นทางผิวหนัง มีลักษณะอาการและความรุนแรงต่าง ๆ กัน ตั้งแต่เป็นเม็ดเล็ก ๆ เหมือนหัวเข็มหมุด จนถึงปื้นใหญ่ ๆ ในรายที่รุนแรงมากอาจมีเลือดออกใต้ผิวหนังบริเวณผื่นหรือปื้น และผิวหนังจะเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ, ไข้กาฬ หรือ ไข้ส่า ก็เรียก. (อ. exanthematous fever).
 พจนานุกรมไทย

ไข้พิษ

น. ไข้ที่มีพิษกล้าทำให้เชื่อมซึมไปไม่มีเวลาสร่าง.
 พจนานุกรมไทย

ไข้มาลาเรีย

ดู ไข้จับสั่น.
 พจนานุกรมไทย

ไข้เลือดออก

น. ไข้ที่เกิดเพราะถูกยุงลายที่มีเชื้อไข้เลือดออกกัด มักเกิดแก่เด็ก มีอาการเลือดออกใต้ผิวหนังเป็นจํ้า ๆ. (อ. haemorrhagic fever).
 พจนานุกรมไทย

ไข้สันนิบาต

(โบ) น. ไข้ที่มีอาการสั่นเทิ้มชักกระตุกและเพ้อ เช่น ไข้สันนิบาตลูกนก ไข้สันนิบาตหน้าเพลิง.
 พจนานุกรมไทย

ไข้ส่า

ดู ไข้ผื่น.
 พจนานุกรมไทย

ไข้หวัด

น. ไข้ที่เป็นในขณะที่เป็นหวัด มีนํ้ามูกและเสมหะมาก บางทีก็ไอด้วย. (อ. common cold, coryza, acute catarrhal rhinitis).
 พจนานุกรมไทย

ไข้หวัดใหญ่

น. โรคติดต่อเฉียบพลันของระบบทางเดินหายใจ เกิดจากเชื้อไวรัส ผู้ป่วยมีไข้สูงมาก มีอาการหนาวสั่น ปวดกล้ามเนื้อและอ่อนเพลีย. (อ. influenza).
 พจนานุกรมไทย

ไข้หัว

(โบ) น. ไข้ทรพิษ, ฝีดาษ.
 พจนานุกรมไทย

ไข้หัวลม

น. ไข้ที่มักเกิดเพราะถูกอากาศเย็นต้นฤดูหนาว.
 พจนานุกรมไทย