ผลการค้นหา

ฉสผ.* *ฉสผ. *ฉสผ.*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฉสผ."

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 162 รายการ

1.ชื่อเมืองในสมัยโบราณ ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองฟ่งแจ๋ มณฑลเสฉวน

夔

[kuí]
 คำศัพท์ไทย – จีน

ดูคำว่า"越嶲"yuè xī, ชื่อสถานที่อยู่ในมณฑลเสฉวน(si chuan)

嶲

[xī]
 คำศัพท์ไทย – จีน

กัจฉปะ

[กัดฉะปะ] (แบบ) น. เต่า เช่น หมู่มัจฉกัจฉปะทุกสิ่งสรรพ์. (ม. ร่ายยาว จุลพน). (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

ฉิน

(กลอน) ว. ฉัน, เช่น, คล้าย, เหมือน, เช่น ทิพฉายฉวงฉินฉัตร ใบชรอัดอรชร. (ม. คำหลวง วนประเวสน์).
 พจนานุกรมไทย

ชื่อรัฐหนึ่งในสมัยราชวงศ์โจว ปัจจุบันอยู่บริเวณนครเฉิงตูแห่งมณฑลเสฉวน

蜀

[shǔ]
 คำศัพท์ไทย – จีน

ท่อ

(โบ) ก. ตี เช่น ขุนสามชนเจ้าเมืองฉอดมาท่อเมืองตาก กูไปท่อบ้านท่อเมือง. (จารึกพ่อขุนรามคำแหง).
 พจนานุกรมไทย

ฉัตร,ฉัตร,ฉัตร-

[ฉัด, ฉัดตฺระ-] น. เครื่องสูงชนิดหนึ่ง มีรูปคล้ายร่มที่ซ้อนกันขึ้นไปเป็นชั้น ๆ ชั้นบนมีขนาดเล็กกว่า ชั้นล่างลดหลั่นกันไปโดยลำดับ สำหรับแขวน ปัก ตั้ง หรือเชิญเข้ากระบวนแห่เป็นเกียรติยศ. (ส. ฉตฺร; ป. ฉตฺต ว่า ร่ม); ส่วนที่ต่อจากปุ่มฆ้องเป็นฐานแผ่ออกไปแล้วงองุ้มลงมาเป็นขอบโดยรอบอย่างฉัตร; ชื่อดาวฤกษ์อารทรา.
 พจนานุกรมไทย

nickel aluminum

(โลหะ) เป็นโลหะที่มีอาลูมิเนียม 80 เปอรเซนต์กับนิเกิ้ล 20 เปอรเซนต์, โดยฉพาะนิเกิ้ลจะเพิ่มความเหนียวให้กับโลหะผสมอาลูมิเนียมขึ้นอีก และช่วยให้การหล่อแม่พิมพ์มีคุณสมบัติสูงขึ้นมาก
 ศัพท์ช่างภาษาอังกฤษ – ไทย

สุนัขเสฉวนเห่าตะวัน มีคำเล่ากันว่า ในมณฑลเสฉวนมันมีหมอกปกคลุม สุนัขไม่ค่อยได้โอกาสมองเห็นดวงตะวัน จึงเห่าเมื่อได้มองเห็น อุปมาว่า ได้เห็นสิ่งที่แปลใหม่ซึ่งเป็นสิ่งธรรมดาสำหรับคนอื่นแล้วตื่นเต้นหรือทำท่าแปลกใจ

蜀犬吠日

[shǔ quǎn fèi rì]
 คำศัพท์ไทย – จีน

กด

น. เรียกคำหรือพยางค์ที่มีตัว จ ฉ ช ซ ฌ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ด ต ถ ท ธ ศ ษ ส สะกด ว่า แม่กด หรือ มาตรากด.
 พจนานุกรมไทย

ฉะ

คำกร่อนของคำหน้าซึ่งซ้ำกับคำหลังในคำที่มี ฉ เป็นพยัญชนะต้นในบทกลอน เช่น ฉาดฉาด กร่อนเป็น ฉะฉาด ฉ่ำฉ่ำ กร่อนเป็น ฉะฉ่ำ มีคำแปลอย่างเดียวกับคำเดิมนั้น และมีความหมายในทางย้ำหรือเน้นคำ.
 พจนานุกรมไทย

ตาลุชะ

(ไว) น. อักษรในภาษาบาลีและสันสกฤตที่มีเสียงเกิดจากเพดานแข็ง ได้แก่พยัญชนะวรรค จ คือ จ ฉ ช ฌ ญ และอักษร ย สระอิ อี รวมทั้ง ศ ในภาษาสันสกฤต. (ป.; ส. ตาลวฺย).
 พจนานุกรมไทย