ผลการค้นหา

คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*แผล*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 353 รายการ

เผลาะแผละ

[-แผฺละ] น. ลูกโป่งแก้วที่เด็กเป่าเล่น.
 พจนานุกรมไทย

แผล

[แผฺล] น. เนื้อหนังที่แตกแยกออกเพราะเป็นโรคหรือถูกของมีคมเป็นต้น เช่น ขาเป็นแผล; รอยชำรุด เช่น ทุเรียนเป็นแผล เนื้อผลไม้เป็นแผล.
 พจนานุกรมไทย

แผลเก่า

(สำ) น. ความเจ็บชํ้าที่ฝังใจอยู่ไม่รู้ลืม.
 พจนานุกรมไทย

แผลง

[แผฺลง] ก. แปลงสิ่งเดิมให้เพี้ยนแปลกไป เช่น แผลงสระ แผลงพยัญชนะ. ว. ที่แตกต่างไปจากปรกติ เช่น เล่นแผลง คำแผลง.
 พจนานุกรมไทย

แผลงฤทธิ์

(ปาก) ก. อาละวาดด้วยความโกรธเพราะถูกขัดใจ, ออกฤทธิ์ ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

แผลงศร

ก. ยิงลูกธนูออกไปด้วยแรงแห่งฤทธิ์.
 พจนานุกรมไทย

แผล็บ,แผล็บ,แผล็บ ๆ

[แผฺล็บ] ว. ชั่วระยะเวลาเดี๋ยวเดียวอย่างฟ้าแลบ เช่น โผล่แผล็บ ทำแผล็บเดียวเสร็จ แลบลิ้นแผล็บ ๆ, แพล็บ หรือ แพล็บ ๆ ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

แผล็บ

[แผฺล็บ] ว. เป็นเงา, ใช้แก่คำ มัน ในคำว่า มันแผล็บ.
 พจนานุกรมไทย

แผลเป็น

น. แผลที่หายแล้ว แต่ยังมีรอยอยู่.
 พจนานุกรมไทย

แผลริมแข็ง

น. แผลที่อวัยวะสืบพันธุ์เนื่องจากเชื้อกามโรคซิฟิลิส จะเกิดเป็นตุ่มขึ้นก่อนแล้วแตกเป็นแผล ลักษณะก้นแผลเรียบ ขอบนูนแข็ง แผลมักสะอาด ไม่รู้สึกเจ็บ.
 พจนานุกรมไทย

แผลริมอ่อน

น. แผลที่อวัยวะสืบพันธุ์เนื่องจากเชื้อกามโรคชนิด Haemophilus ducreyi จะเกิดเป็นตุ่มขึ้นก่อน แล้วแตกเป็นแผล ลักษณะขอบแผลอ่อนคล้ายแผลเปื่อย เลือดออกง่าย เจ็บ และบางครั้งต่อมนํ้าเหลืองบริเวณขาหนีบจะบวมโต.
 พจนานุกรมไทย

แผล็ว

[แผฺล็ว] ว. รวดเร็ว (มักใช้แก่กริยากระโดด) เช่น กระโดดแผล็ว.
 พจนานุกรมไทย