ตัวกรองผลการค้นหา
ใจคอ
หมายถึงน. จิตใจ, อัธยาศัย, อารมณ์, บางทีใช้ในทางร้ายก็มี เช่น ใจคอจะทิ้งบ้านทิ้งช่องไปได้หรือ.
ชันคอ
หมายถึงก. เริ่มตั้งคอได้ (ใช้แก่เด็ก).
ชูคอ
หมายถึงก. ชะเง้อคอ, อาการที่นั่งยืดคอวางท่าภาคภูมิ.
ดักคอ
หมายถึงก. พูดสกัดหรือกันไว้ล่วงหน้า.
ต้นคอ
หมายถึงน. ส่วนของคอที่ถัดไหล่ขึ้นไปถึงบริเวณก้านคอ.
ตีคอ
หมายถึงก. พูดให้ต้องใจหรือให้ถูกอกถูกใจเพื่อหวังผลอย่างใดอย่างหนึ่ง.
แตกคอ
หมายถึงก. หมางใจกันเพราะภายหลังเกิดมีความเห็นหรือรสนิยมไม่ตรงกัน, แตกสามัคคี.
ถูกคอ
หมายถึงก. ชอบพอ, ถูกอัธยาศัยกัน, มีรสนิยมเข้ากันได้.
ทำได้,ทำได้ลงคอ
หมายถึงก. ทำอย่างไม่เกรงใจ.
ทำปากทำคอ
หมายถึงก. จีบปากจีบคอเวลาพูด.
น้ำใสใจคอ
หมายถึงน. น้ำใจที่แท้จริง (มักใช้ในทางดี) เช่น เขาเป็นคนมีน้ำใสใจคอโอบอ้อมอารี.
นิสัยใจคอ
หมายถึงน. อัธยาศัย, นิสัยที่เกิดจากใจจริง เช่น นิสัยใจคอมีเมตตากรุณา นิสัยใจคอโหดเหี้ยมทารุณ.