ผลการค้นหา

ค้นเจอ 701 รายการ

บูรพ์,บูรพะ

[บูน, บูระพะ] ว. บุพ.

พจนานุกรมไทย

ป่าแพะ

(ถิ่น-พายัพ) น. ป่าละเมาะ.

พจนานุกรมไทย

ปุพพ,ปุพพ-,ปุพพะ

[ปุบพะ] ว. บุพ, บุพพะ. (ป.).

พจนานุกรมไทย

ปุพพะภัททะ,บุรพภัทรบท

[-พัดทะ, บุบพะพัดทฺระบด, บุระพะพัดทฺระบด] น. ดาวฤกษ์ที่ ๒๕ มี ๒ ดวง เห็นเป็นรูปราชสีห์ตัวผู้หรือเพดานตอนหน้า, ดาวโปฐบท ดาวแรดตัวผู้ หรือ ดาวหัวเนื้อทราย ก็เรียก.

พจนานุกรมไทย

โผฏฐัพ,โผฏฐัพ-,โผฏฐัพพะ

[โผดถับพะ-] น. สิ่งที่มาถูกต้องกาย คือ สิ่งที่เย็น ร้อน อ่อน แข็ง หยาบ ละเอียด. (ป.).

พจนานุกรมไทย

พะ

น. เพิงที่ต่อปะเข้าไปกับด้านสกัดของเรือน, พะเพิง เพิง หรือ เพิงพะ ก็เรียก. ก. พักพิงหรือแอบอิงอาศัย เช่น ลูกมาพะพ่อแม่อยู่, พะพิง ก็ว่า; ปะทะกัน, ชนกัน, เช่น คน ๒ คนเดินมาพะกัน; ปะทะติดอยู่ เช่น สวะมาพะหน้าบ้าน.

พจนานุกรมไทย