ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ปุบ-พะ
ญวณ
ธัญญพืช
สาบาญ
สวญ.
N
[ปุบพะ] ว. บุพ, บุพพะ. (ป.).
[มินชะ-] น. เยื่อ, แก่นหรือเมล็ด. (ป.).
[สุน, สุนยะ-] ว. ว่างเปล่า. (ป. สุญฺ; ส. ศูนฺย).
มีบุญอันบริสุทธิ์
สุด-ทะ-ปุน
กงสุลใหญ่
เภสัชกรหญิง
(เดิมใช้ ภญ.)