ผลการค้นหา

อร* *อร *อร*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "อร"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 120 รายการ

กัลหาย

[กัน-] ก. กรรหาย เช่น ชายใดเดอรร้อนรนนจวนจวบสร้อยสรสวรก็หายกัลหายหื่นหรรษ์. (ม. คำหลวง จุลพน).
 พจนานุกรมไทย

นอร์มัลเวคเตอร์ เปนเวคเตอรที่ชี้ไปในทิศทางตั้งฉากกับพื้นผิวของวัตถุ (คณิตศาสตร์)

法線ベクトル

ほうせんベクトル

n
 คำศัพท์ไทย – ญี่ปุ่น

feed-back coil

(วิทยุ) คอยล์ที่ต่อกับวงจรขั้วไฟสูงในหลอดวิทยุ ซึ่งเป็นคอยล์เหนี่ยวนำกระแสไฟกลับจากวงจรมาเข้าวงจรกริดเซอรคิทในหลอดเดียวกัน
 ศัพท์ช่างภาษาอังกฤษ – ไทย

เป็นวลีที่ใช้เรียกรวมคำอรรถาอธิบายและตัวหนังสือที่อธิบายคำอรรถาธิบาย "คำอรรถาธิบายคัมภีร์ทั้ง13"

注疏

[zhù shū]
 คำศัพท์ไทย – จีน

เสียใจ, น้อยใจ

속상하다

[ซก-ซัง-ฮา-ดา]

지갑을 잃어버려서 속상하다 [ชี-กา-บึล อี-รอบ-อรยอซอ ซกซางฮาดา] แปลว่า เสียใจเพราะกระเป๋าเงินหาย
 คำศัพท์ไทย – เกาหลี

นิ่ว

น. เกลือเคมีหรือสารเคมีอื่น เช่นคอเลสเทอรอลที่เกิดเป็นก้อนแข็งในไต กระเพาะปัสสาวะ ถุงนํ้าดี หรือท่อของต่อมบางชนิดในร่างกาย เช่นต่อมนํ้าลาย ตับอ่อน.
 พจนานุกรมไทย

จงอร

[-ออน] (แบบ) ก. จงทำให้ดีใจ, จงทำให้ปลาบปลื้ม, เช่น ใครรู้แห่งพระแพศยันดร บอกจงอรใจกู. (ม. คำหลวง ชูชก). (ข. อร ว่า ดีใจ, ปลาบปลื้ม).
 พจนานุกรมไทย

อรพินท์

[ออระ-] น. ดอกบัว, (โบ) เขียนเป็น อรพินธุ ก็มี เช่น อันประดับด้วยอรพินธุเนานึก บุณฑรึกจงกล. (ม. คำหลวง วนประเวศน์). (ป., ส. อรวินฺท).
 พจนานุกรมไทย

กรสาปน,กรสาปน์

[กฺระสาบ] (แบบ) น. กระษาปณ์ เช่น แลพราหมณ์น้นนได้ทองร้อยกรสาปน เปนลาภด้วยเดอรขอทานทุกวันวารแก่มหาชนทงงหลายบมิขาดเลย. (ม. คำหลวง ชูชก). (ส. การฺษาปณ).
 พจนานุกรมไทย

กิรินท

[-ริน] (แบบ) น. ช้างสำคัญ เช่น อ้าบัดนี้แม่มาเดอรดิน สีพิกากิรินทไกรอาศน กวยนแก้วราชรจนา. (ม. คำหลวง วนปเวสน์). (ป. กรินฺท; ส. กรินฺ ว่า ผู้มีมือคืองวง).
 พจนานุกรมไทย

ultraviolet

อัลตราไวโอเลต

N

บรรยากาศชั้นสูงทำหน้าที่เป็นร่มบังรังสี ที่ร้อนแรงจากดวงอาทิตย์ โดยดูดรังสีอัลตราไวโอเลตไว้เกือบหมด

รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งมีย่านของการแผ่รังสีที่มีช่วงคลื่นประมาณระหว่าง 4 x 10-7 เมตร กับ 5 x 10-9 เมตร แสงแดดมีรังสีอัลตราไวโอเลต ซึ่งจะมีปฏิกิริยาต่อสาร 7-ดีไฮโดรคอเลสเทอรอลในผิวหนังมนุษย์ ให้กลายเป็นวิตามินดี
 EN-TH Dictionary

อรหันต,อรหันต-,อรหันต์

[อะระหันตะ-, ออระหันตะ-, อะระหัน, ออระหัน] น. ชื่อพระอริยบุคคลชั้นสูงสุดใน ๔ ชั้น คือ พระโสดาบัน พระสกทาคามี พระอนาคามี และพระอรหันต์ เรียกว่า พระอรหันต์. (ศัพท์นี้ใช้ อรหา หรือ อรหัง ก็มี แต่ถ้าใช้เป็นคำวิเศษณ์หรืออยู่หน้าสมาสต้องใช้ อรหันต). (ป.; ส. อรฺหนฺต).
 พจนานุกรมไทย