ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ประหาณ, -หาน, ปะ-
ประหาร หมายถึง ตี ฟัน ทำลาย หรือ ฆ่า เช่น ประหารชีวิต
[ปะ-] น. ประหาร. (ป.; ส. ปฺรหาร).
น. การตี, การฟัน, การล้าง, การผลาญ. ก. ฆ่า, ทำลาย. (ส. ปฺรหาร; ป. ปหาร).
ปะ-หาน
击
[jī]
打
[dǎ]
砍
[kǎn]
ประหาร
ประหาณ หรือ ปหาน หมายถึง ละทิ้ง เช่น สมุจเฉทประหาณ (การตัดขาดและการละทิ้ง), ปหานกิเลส (ละทิ้งกิเลส)
刑场
[xíng chǎng]
死刑
[sǐ xíng]
โทษประหาร
N
การกินสินบนควรเป็นความชั่วที่ถึงขั้นเป็นโทษประหาร
โทษที่ศาลตัดสินให้ประหารชีวิตเสียให้ตาย