ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา ชระ, สะอาด, ชร, ชร-
[ชฺระ] ว. สะอาด, บริสุทธิ์, เช่น ให้ฉลักแสบกภาพอันชระ. (สมุทรโฆษ).
[ชฺระ] เป็นพยางค์หน้าของคำในบทกลอน เช่น ชระงม ชระง่อน.
[ชฺระ-] (กลอน) น. ป่ากว้าง, ป่าใหญ่. ว. เปลี่ยวเปล่า, เงียบสงัด, เช่น อยู่ชระงมนั้น. (ม. คำหลวง มหาราช).
[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะง่อน, หินที่เป็นปุ่มเป็นแง่ยื่นออกมาจากเขา.
[ชฺระ-] (กลอน) ว. คลุ้ม, มืด, งำ.
[ชฺระ-] (กลอน) ก. ดัด.
[ชฺระ-] (กลอน) ว. ดื่น.
[ชฺระ-] (กลอน) ว. รายไป, เรียดไป, โบราณเขียนเป็น ชรดียด ก็มี เช่น ผลักให้ตากตนอยียด ชรดียดด้าวดิ้นดรนอนอยู่แล. (ม. คำหลวง กุมาร).
(กลอน) ว. เกลื่อนกล่น, ดาษดื่น.
[ชฺระ-] (กลอน) ก. บอบชํ้า, เมื่อยล้า.
[ชฺระ-] (กลอน) ว. ราบเรียบ, เสมอ.
[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะมด.