พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดชีวิต-ความตาย (หน้าที่ 2)

อัปเดต:
โดย:
  1. เพราะฉะนั้น สาธุชน สดับคำสอน ของท่านผู้ไกลกิเลสแล้ว พึงกำจัดความร่ำไรรำพันเสีย เห็นคนล่วงลับจากไป ก็ทำใจให้ได้ว่า ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว เราจะขอให้เป็นอยู่อีกย่อมไม่ได้
  2. เพราะฉะนั้น ในชีวิตที่เหลืออยู่นี้ ทุกคนควรกระทำกิจหน้าที่ และไม่พึงประมาท
  3. เมื่อคนจะตาย ยังแถมประกอบด้วยทุกข์อีก
  4. เมื่อคนตายแล้วสมบัติสักนิดก็ไม่ติดไป
  5. เมื่อความตายมาถึงตัว ก็ไม่มีใครป้องกันได้
  6. เมื่อตาย ทรัพย์สักนิดเดียวจะติดตัวไปก็ไม่มี
  7. เมื่อถูกพญามัจจุราชครอบงำ ไม่ว่าบุตร ไม่ว่าบิดา ไม่ว่าญาติพวกพ้อง มีไว้ก็ช่วยต้านทานไม่ได้ จะหาที่ปกป้องในหมู่ญาติ เป็นอันไม่มี
  8. เมื่อภิกษุมีใจอันอบรมแล้วด้วยมรณะสัญญาอยู่โดยมาก จิตย่อมหวนกลับ งอกลับ ถอยกลับจากการรักชีวิต
  9. เมื่อมาเกิด ก็ไม่มีใครอ้อนวอนมาเกิด เมื่อตายจากโลกนี้ ก็ไม่มีใครอนุญาตให้ไป
  10. เมื่อมีชีวิต วัยแห่งชีวิตก็ร่นเข้ามา
  11. เมื่อยังมีชีวิตอยู่ ควรเกื้อกูลกัน
  12. เมื่อวัยเสื่อมสิ้นไปอย่างนี้ ความพลัดพรากจากกัน ก็ต้องมีโดยไม่ต้องสงสัย หมู่สัตว์ที่ยังเหลืออยู่ ควรเมตตา เอื้อเอ็นดูกัน ไม่ควรจะมัวเศร้าโศกถึงผู้ที่ตายไปแล้
  13. เมื่อสัตว์จะตาย ไม่มีผู้ป้องกัน
  14. เมื่อสัตว์ถูกชรานำเข้าไปแล้ว ไม่มีผู้ป้องกัน
  15. เมื่อเศร้าโศกไป ก็เท่ากับทำร้ายตัวเอง ร่างกายจะผ่ายผอม ผิดพรรณจะซูบซีดหม่นหมอง ส่วนผู้ที่ตายไปแล้ว ก็จะเอาความโศกเศร้านั้นของเรา ไปช่วยอะไรตัวเขาไม่ได้ ความร่ำไรรำพัน ย่อมไร้ประโยชน์
  16. เห็นอยู่เมื่อเช้า สายก็ตาย
  17. แก่ ก็เป็นทุกข์
  18. แม่น้ำเต็มฝั่ง ไม่ไหลทวนขึ้นที่สูง ฉันใด อายุของมนุษย์ทั้งหลาย ย่อมไม่เวียนกลับมาสู่วัยเด็กอีก ฉันนั้น
  19. แม้ชีวิตอยู่ร้อยปี ก็ไม่พ้นความตายไปได้ มวลมนุษย์ล้วนมีความตายรออยู่ข้างหน้า
  20. โลกถูกความตายครอบเอาไว้
  21. ไม่มีใครผัดเพี้ยนกับความตาย ซึ่งมีอำนาจมากได้