-
ระย่อ
หมายถึง ก. ขยาด, ครั่นคร้าม, ไม่กล้าสู้, ไม่มีกำลังใจจะสู้.
-
ระย่อม
หมายถึง น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Rauvolfia serpentina (L.) Benth. ex Kurz ในวงศ์ Apocynaceae ทุกส่วนมียางขาว ดอกเล็กสีชมพู ออกเป็นช่อตามยอด รากใช้ทำยาได้, กระย่อม ก็เรียก.
-
ระย้า
หมายถึง น. เครื่องห้อยย้อยเป็นพวงเป็นพู่.
ว. ที่ห้อยย้อยลงมา เช่น ตุ้มหูระย้า โคมระย้า.
-
ระรวย
หมายถึง ว. รวย ๆ, แผ่ว ๆ, เบา ๆ, เช่น หายใจระรวย ลมพัดมาระรวย; ส่งกลิ่นหอมน้อย ๆ เช่น หอมระรวย.
-
ระรอง
หมายถึง (กลอน) ว. สุกใส, งาม.
-
ระรัว
หมายถึง ว. รัว ๆ, สั่นถี่ ๆ, สั่นสะท้าน, เช่น กลัวจนตัวสั่นระรัว เสียงสั่นระรัว.
-
ระราน
หมายถึง ก. ประพฤติเป็นพาลเกเร ทำให้เดือดร้อน เช่น เขาเที่ยวระรานชาวบ้าน, มักใช้เข้าคู่กับคำ เกะกะ เป็น เกะกะระราน.
-
ระราว
หมายถึง น. ราว.
-
ระริก
หมายถึง ก. ไหวถี่ ๆ, สั่นเร็ว ๆ, เช่น ใจสั่นระริก ตัวสั่นระริก; อาการที่หัวเราะกระซิกกระซี้ เช่น หัวเราะระริก.
-
ระรี่
หมายถึง ว. หัวเราะร่วน.
-
ระรึง
หมายถึง ก. ผูกแน่น.
-
ระรื่น,ระรื้น
หมายถึง ว. ชื่นบาน, เบิกบานใจ, เช่น ยิ้มระรื่น, เอิบอาบใจ, ซาบซ่านใจ, เช่น หอมระรื่น.
-
ระร่อน
หมายถึง (กลอน) ก. ร่อน, ร่อนไปมา.
-
ระร่าย
หมายถึง ก. เดินได้จังหวะ.
-
ระลง
หมายถึง (กลอน) ก. ครั่นคร้าม, กลัว.
-
ระลวง
หมายถึง ก. ระลุง, ใจห่วงถึง, เป็นทุกข์ถึง.
-
ระลอก
หมายถึง น. คลื่นขนาดเล็ก. (ข. รลก).
-
ระลอก
หมายถึง น. ชื่อโรคชนิดหนึ่ง พองเป็นหัวเล็ก ๆ คล้ายฝี.
-
ระลอง
หมายถึง ก. เอ็นดู. (อนันตวิภาค).
-
ระลัด
หมายถึง ก. ลัด.
-
ระลัดได
หมายถึง ก. ลัดนิ้วมือ.
-
ระลึก
หมายถึง ก. คิดถึงหรือนึกถึงเรื่องราวหรือเหตุการณ์ในอดีตได้ เช่น ระลึกถึงความหลัง, รำลึก ก็ว่า.
-
ระลึกชาติ
หมายถึง ก. ระลึกถึงความเป็นไปในชาติก่อน.
-
ระลุก
หมายถึง ว. คับ.
-
ระลุง
หมายถึง ก. ใจห่วงถึง, เป็นทุกข์ถึง, ระลวง ก็ใช้.
-
ระวัง
หมายถึง ก. คอยดู เช่น ระวังเด็กให้ดี; เอาใจใส่โดยไม่ประมาท, กันไว้ไม่ให้เกิดภัยอันตรายหรือความเสื่อมเสียเป็นต้น, เช่น ระวังตัวให้ดี ระวังโจรผู้ร้าย ระวังถูกล้วงกระเป๋า เวลาข้ามถนนให้ระวังรถ.
-
ระวังไพร,ระวังวัน
หมายถึง น. ชื่อนกในวงศ์ Timaliidae ตัวสีนํ้าตาล ปากแหลมโค้ง คอ อก และท้องสีขาว หางยาว มักหากินเป็นฝูงและส่งเสียงตลอดเวลา กินแมลงตามพื้นดินและพุ่มไม้ มีหลายชนิด เช่น ระวังไพรปากเหลือง (Pomatorhinus schisticeps) ระวังไพรปากยาว (P. hypoleucos), ตระเวนไพร หรือ ตระเวนวัน ก็เรียก.
-
ระวาง
หมายถึง น. ทำเนียบ เช่น ม้าขึ้นระวาง เรือขึ้นระวาง; ที่ว่างสำหรับบรรทุกของในเรือเป็นต้น เช่น เสียค่าระวาง.
-
ระวาดระไว
หมายถึง ว. กระวีกระวาด, คล่องแคล่ว, รีบเร่ง.
-
ระวาม
หมายถึง ว. วู่วาม.
-
ระวาย
หมายถึง น. คำกำกับชื่อปีในวิธีนับศักราชของไทยเหนือ ตรงกับเลข ๓.
-
ระวิง
หมายถึง น. เครื่องสำหรับเอาเข็ดด้ายหรือไหมสวม เพื่อกระจายเส้นด้ายออกจากกัน เมื่อเวลาสาวเส้นด้ายจะได้ออกเป็นเส้น ๆ ไม่ขาด ไม่ยุ่ง.
-
ระวิง
หมายถึง น. เครื่องคล้องโคนหางช้าง ทำด้วยโลหะรูปโค้ง ปลายทั้ง ๒ ข้างงอเป็นขอและติดห่วงไว้สำหรับคล้องกระวินต่อกับปลายสายสำอาง.
-
ระสะเก็ด
หมายถึง ว. เรียกอาการลงโทษเฆี่ยนหลังซํ้าแผลเก่าที่ตกสะเก็ดแล้วว่า เฆี่ยนระสะเก็ด, โดยปริยายหมายความว่า พูดตำหนิซํ้าแล้วซํ้าอีก.
-
ระสาย
หมายถึง ว. เป็นสาย, เป็นเส้น.
-
ระสี
หมายถึง น. ไม้ไผ่. (ข.).
-
ระส่ำระสาย
หมายถึง ก. กระจัดพลัดพราย, เสียกระบวน, เช่น กองทัพแตกระส่ำระสาย; วุ่นวาย, เกิดความไม่สงบ, เช่น บ้านเมืองระส่ำระสาย.
-
ระหกระเหิน
หมายถึง ก. ด้นดั้นไปด้วยความลำบาก, เร่ร่อนไปด้วยความลำบากยากเย็น, เช่น ชีวิตของเขาต้องระหกระเหินอยู่ตลอดเวลา, ระเหินระหก ก็ใช้.
-
ระหง
หมายถึง ว. สูงโปร่ง เช่น ป่าระหง, สูงสะโอดสะอง เช่น รูปร่างระหง คอระหง.
-
ระหวย
หมายถึง ก. ระโหย.
-
ระหว่าง
หมายถึง น. ช่องว่างจากที่หนึ่งถึงอีกที่หนึ่ง เช่น ในระหว่างภูเขา ๒ ลูก, ระยะเวลาจากระยะหนึ่งถึงอีกระยะหนึ่ง เช่น ระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก, เวลาช่วงใดช่วงหนึ่ง เช่น ระหว่างสงครามเขายังเรียนหนังสืออยู่, เวลาที่กำลังเป็นไปอยู่ เช่น ระหว่างประชุมฝนตกหนัก ระหว่างนี้เขาไม่ว่าง.
บ. คำที่แสดงถึงความสัมพันธ์ของบุคคลหรือสถาบันเป็นต้นตั้งแต่ ๒ ขึ้นไป เช่น งานมงคลสมรสระหว่างนาย ก กับนางสาว ข แบ่งมรดกในระหว่างลูก ๆ การแข่งขันฟุตบอลระหว่างมหาวิทยาลัย การประชุมระหว่างชาติ.
-
ระหองระแหง
หมายถึง ก. บาดหมางกันเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ, ไม่ปรองดองกัน, เช่น ผัวเมียระหองระแหงกันอยู่เสมอ.
ว. ผิดใจกันเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ, ไม่ใคร่ถูกกัน, เช่น เขามีเรื่องระหองระแหงกันอยู่เรื่อย.
-
ระหอบ
หมายถึง ก. ห้อม, ล้อม.
-
ระหัด
หมายถึง น. เครื่องวิดนํ้าอย่างหนึ่งเป็นราง ใช้ถีบด้วยเท้าหรือฉุดด้วยเครื่องจักรเป็นต้น.
-
ระหาย
หมายถึง ก. อยากนํ้า, หิวนํ้า.
-
ระหุย
หมายถึง ก. ร่วงพังเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเป็นจำนวนมาก.
-
ระอมระอา
หมายถึง (กลอน) ก. เบื่อหน่ายเต็มที.
-
ระอา
หมายถึง ก. เบื่อหน่ายหรือหมดกำลังใจเพราะถูกรบกวน, ทำให้เกิดรำคาญหรือมีเหตุติดขัดบ่อย ๆ, ระอิดระอา ก็ว่า.
-
ระอิดระอา
หมายถึง ก. ระอา.
-
ระอุ
หมายถึง ว. ร้อนมาก ในความว่า อากาศร้อนระอุ แผ่นดินร้อนระอุ; สุกทั่ว เช่น ข้าวระอุ.
-
ระเกะระกะ
หมายถึง ก. มากเกะกะ.
-
ระเค็ดระคาย
หมายถึง น. เค้าเงื่อนที่ทราบมานิด ๆ หน่อย ๆ แต่ยังยืนยันให้แน่นอนไม่ได้, ระแคะระคาย ก็ว่า.
-
ระเดียง
หมายถึง น. เรียกสายสำหรับตากผ้าสบงจีวรเป็นต้นของพระภิกษุสามเณรว่า สายระเดียง.
-
ระเด่น
หมายถึง น. โอรสหรือธิดาของกษัตริย์เมืองใหญ่. (ช.).
-
ระเนน
หมายถึง ว. อาการที่ล้มทับกัน, อาการที่เอนราบทับกัน.
-
ระเนนระนาด,ระเนระนาด
หมายถึง ว. เกลื่อนกลาด (ใช้แก่สิ่งที่อยู่ในลักษณะที่ล้มทับกันอยู่เรี่ยรายมากมาย).
-
ระเนียด
หมายถึง น. รั้วที่ปักเสารายตลอดไป, เสาค่าย.
-
ระเบง
หมายถึง ก. ตี เช่น ระเบงฆ้องกลอง.
-
ระเบิด
หมายถึง ก. ปะทุแตกออกไป เช่น คลังกระสุนระเบิด, ทำให้ปะทุแตกออกไป เช่น ระเบิดหิน.
น. ลูกระเบิด เช่น ทิ้งระเบิด.
-
ระเบิดขวด
หมายถึง น. ลูกระเบิดที่บรรจุสารเคมีบางอย่างในขวดแก้วหนา เมื่อถูกกระทบกระแทกอย่างแรงจะระเบิด.
-
ระเบิดทำลาย
หมายถึง น. ลูกระเบิดซึ่งบรรจุดินระเบิดอย่างแรง มักมีขนาดใหญ่ มีอำนาจทำลายสูง.
-
ระเบิดน้ำตา
หมายถึง น. ลูกระเบิดซึ่งบรรจุสารเคมีที่ก่อให้เกิดการระคายเคืองแก่เยื่อตา ทำให้นํ้าตาไหล ลืมตาไม่ขึ้นอยู่ชั่วขณะ.
-
ระเบิดปรมาณู
หมายถึง น. ลูกระเบิดที่ให้อำนาจระเบิดได้ด้วยปฏิกิริยานิวเคลียร์ชนิดที่ทำให้นิวเคลียสของอะตอมของธาตุยูเรเนียมหรือธาตุพลูโทเนียมแตกสลาย ระเบิดชนิดนี้มีอำนาจทำลายมากยิ่งกว่าระเบิดธรรมดาที่ใช้ดินระเบิด.
-
ระเบิดมือ
หมายถึง น. ลูกระเบิดขนาดเล็กที่บรรจุดินระเบิดอย่างแรง ใช้ขว้างให้เกิดการระเบิด.
-
ระเบิดเพลิง
หมายถึง น. ลูกระเบิดซึ่งบรรจุสารเคมีที่ติดไฟทันทีเมื่อเกิดการระเบิดขึ้นแล้ว.
-
ระเบิดเวลา
หมายถึง น. ลูกระเบิดที่มีอุปกรณ์ตั้งกำหนดเวลาให้ระเบิด.
-
ระเบิดไอพิษ
หมายถึง น. ลูกระเบิดที่บรรจุสารพิษซึ่งเมื่อเกิดการระเบิดขึ้นแล้ว จะกลายเป็นไอหรือควันที่ก่อให้เกิดอันตรายแก่ร่างกายและอาจทำให้ถึงแก่ความตายได้.
-
ระเบิดไฮโดรเจน
หมายถึง น. ลูกระเบิดที่ให้อำนาจระเบิดได้ด้วยปฏิกิริยานิวเคลียร์ชนิดที่ทำให้นิวเคลียสของธาตุไฮโดรเจนหลอมรวมตัวเป็นนิวเคลียสของธาตุฮีเลียมซึ่งหนักกว่า ระเบิดชนิดนี้มีอำนาจทำลายยิ่งกว่าระเบิดปรมาณูมาก. (อ. H-bomb).
-
ระเบียง
หมายถึง น. พื้นเรือนที่ต่อออกไปทางด้านข้าง มีหลังคาคลุม; โรงแถวที่ล้อมรอบอุโบสถหรือวิหาร, ถ้าเป็นอารามหลวง เรียกว่า พระระเบียง.
ว. เรียง, เคียง, ราย.
-
ระเบียน
หมายถึง น. ทะเบียน, แบบ, เช่น ระเบียนประจำตัวนักเรียน.
-
ระเบียบ
หมายถึง น. แบบแผนที่วางไว้เป็นแนวปฏิบัติหรือดำเนินการ เช่น ระเบียบวินัย ระเบียบข้อบังคับ ต้องปฏิบัติตามระเบียบ.
ว. ถูกลำดับ, ถูกที่เป็นแถวเป็นแนว, มีลักษณะเรียบร้อย, เช่น เขาทำงานอย่างมีระเบียบ.
-
ระเบียบการ
หมายถึง น. ข้อกำหนดหรือข้อบังคับที่บัญญัติขึ้นเป็นแนวปฏิบัติ เช่น ระเบียบการของโรงเรียน.
-
ระเบียบจัด
หมายถึง ว. เจ้าระเบียบ, ที่ถือระเบียบอย่างเคร่งครัด.
-
ระเบียบวาระ
หมายถึง น. ลำดับรายการที่กำหนดไว้ในการประชุมแต่ละครั้ง.
-
ระเบ็ง
หมายถึง น. การมหรสพชนิดหนึ่งของหลวง ที่แสดงในงานพระราชพิธีสมโภช เช่น พระราชพิธีโสกันต์.
-
ระเบ็ง
หมายถึง ว. ดัง, ดังอื้ออึงแซ่ไปหมด, มักใช้เข้าคู่กับคำ เซ็งแซ่ เป็น ระเบ็งเซ็งแซ่, ละเบ็ง ก็ว่า.
-
ระเมียร
หมายถึง ก. ดู, น่าดู. (ข. รมึล ว่า ดู).
-
ระเร,ระเร่
หมายถึง ก. เที่ยวเตร่ไปในที่ต่าง ๆ โดยไม่กำหนด, ไถล.
-
ระเริง
หมายถึง ก. ร่าเริงบันเทิงใจ, สนุกสนานเบิกบานเต็มที่, เช่น แมวไม่อยู่หนูระเริง อย่าระเริงจนเกินไป.
-
ระเรียง
หมายถึง (กลอน) ก. เรียง.
-
ระเรียม
หมายถึง (กลอน) น. เรียม.
-
ระเรื่อย
หมายถึง ว. เรื่อย ๆ, เฉื่อย, เสมอ, ไม่ขาด, ไม่หยุด,ไม่พัก.
-
ระเร็ว
หมายถึง ก. ว่องไว.
ว. เร็ว ๆ.
-
ระเร้ง
หมายถึง ก. เร่งรัด, รีบเร็ว.
-
ระเลิง
หมายถึง ก. โค่น. (ข. รํเลิง).
-
ระเลียด
หมายถึง ว. ทีละน้อย ๆ.
-
ระเสิดระสัง
หมายถึง ว. ซัดเซไป, โซเซไป, หนีซุกซ่อนไป.
-
ระเหย
หมายถึง ก. อาการที่ของเหลวกลายเป็นไอ.
-
ระเหระหน,ระเหหน
หมายถึง ว. ซัดเซไปตามบุญตามกรรม, ไม่เป็นที่เป็นทาง, เร่ร่อนไป, อยู่ไม่เป็นที่, เช่น ผู้ลี้ภัยสงครามต้องระเหระหนไปเรื่อย ๆ.
-
ระเหหัน
หมายถึง ว. ซวดเซเหหันไปมา, วนเวียนไปมา.
-
ระเหิด
หมายถึง ก. พ้น เช่น ระเหิดจากบาป; (วิทยา) อาการที่ของแข็งกลายเป็นไอ เช่น การบูรระเหิด ลูกเหม็นระเหิด.
ว. สูงตระหง่าน, ระเหิดระหง ก็ว่า.
-
ระเหินระหก
หมายถึง ก. ด้นดั้นไปด้วยความลำบาก, เร่ร่อนไปด้วยความลำบากยากเย็น, ระหกระเหิน ก็ใช้.
-
ระเห็จ
หมายถึง ก. ไปอยู่ในที่ที่ไม่สมควร เช่น ระเห็จขึ้นไปอยู่บนยอดไม้.
-
ระแคะ
หมายถึง น. เล่ห์, เงื่อนความ.
-
ระแคะระคาย
หมายถึง น. เค้าเงื่อนที่ทราบมานิด ๆ หน่อย ๆ แต่ยังยืนยันให้แน่นอนไม่ได้, ระเค็ดระคาย ก็ว่า.
-
ระแง้
หมายถึง น. เรียกแขนงของทะลายหมากหรือแขนงของรวงข้าวว่า ระแง้หมาก ระแง้ข้าว, ตะแง้ ก็ว่า.
-
ระแด
หมายถึง น. คนชาติข่าพวกหนึ่ง ในตระกูลชวามลายู อยู่ทางฝั่งซ้ายแม่นํ้าโขง.
-
ระแทะ
หมายถึง น. ยานชนิดลากขนาดเล็ก มี ๒ ล้อ ใช้วัวเทียม ตัวเรือนราบไม่ยกสูงอย่างเรือนเกวียน มีทั้งชนิดโถงและประกอบหลังคา, กระแทะ หรือ รันแทะ ก็ว่า.
-
ระแนง
หมายถึง น. ไม้สี่เหลี่ยมขนาดยาว หน้า ๑" ๑" ใช้ตีทับบนกลอนหรือจันทันสำหรับมุงกระเบื้อง หรือตีทับคร่าวเพื่อทำรั้ว หรือทำแผงพรางแดดสำหรับเรือนกล้วยไม้.
ก. เรียง; ร่อน เช่น เอาแป้งมาระแนงให้เป็นผง. (ขุนช้างขุนแผน). (ข. แรง ว่า ร่อน).
-
ระแนะ
หมายถึง น. เครื่องสำหรับรองรากตึกและเสาเรือน, แระ ก็เรียก; ท้องเรือ.