-
ภูริ,ภูริ,ภูรี
หมายถึง น. ความฉลาด, ปัญญา. (ป.).
-
ภูรโลก
หมายถึง [พูระโลก] น. ชื่อแผ่นดินเมื่อพูดเกี่ยวกับฟ้าและสวรรค์. (ส.).
-
ภูว,ภูว-
หมายถึง [พูวะ-] น. แผ่นดิน. (ส. ภุว).
-
ภูวดล
หมายถึง น. พื้นแผ่นดิน. (ป.).
-
ภูวน,ภูวน-
หมายถึง [-วะนะ-] น. โลก, แผ่นดิน. (ส., ป. ภุวน).
-
ภูวนตรัย,ภูวนัตตรัย
หมายถึง น. โลกสาม. (ส.).
-
ภูวนาถ
หมายถึง น. พระเจ้าแผ่นดิน.
-
ภูวเนตร
หมายถึง น. พระเจ้าแผ่นดิน.
-
ภูวไนย
หมายถึง น. พระเจ้าแผ่นดิน.
-
ภูษณ,ภูษณ-
หมายถึง [พูสะนะ-] น. เครื่องประดับ. (ส.; ป. ภูสน).
-
ภูษณพาส
หมายถึง น. เครื่องแต่งตัวและเสื้อผ้า. (ส. ภูษณวาส).
-
ภูษา
หมายถึง น. เครื่องนุ่งห่ม, ผ้าทรง. (ส.; ป. ภูสา ว่า เครื่องประดับ).
-
ภูษามาลา
หมายถึง น. ข้าราชการในราชสำนักมีหน้าที่ถวายทรงพระเครื่องใหญ่ ถวายพระกลด ถวายสุกำ ทำสุกำ เปลื้องเครื่องสุกำศพพระบรมศพ พระศพ และเปลื้องเครื่องสุกำศพที่ได้รับพระราชทานโกศ เป็นต้น เรียกว่า เจ้าพนักงานภูษามาลา, โบราณมีหน้าที่ถวายเครื่องต้นด้วย, ในกฎหมายตราสามดวงเรียกแยกเป็น พนักงานพระภูษา พนักงานพระมาลา.
-
ภูษาโยง
หมายถึง น. แถบผ้าที่โยงจากปากโกศหรือหีบศพสำหรับคลี่ทอดไปยังพระสงฆ์เมื่อทำพิธีกรรม เช่น บังสุกุล หรือโยงจากราชรถประดิษฐานพระโกศไปยังรถนำหน้าพระศพ.
-
ภูษิต
หมายถึง ก. ประดับ, แต่ง. (ส.; ป. ภูสิต).
-
ภูเขา
หมายถึง น. พื้นที่ที่มีระดับสูงขึ้นจากบริเวณรอบ ๆ ตั้งแต่ ๖๐๐ เมตรขึ้นไป.
-
ภูเขาน้ำแข็ง
หมายถึง น. ก้อนนํ้าแข็งขนาดใหญ่ที่แตกจากธารนํ้าแข็งแถบขั้วโลกล่องลอยไปในทะเล.
-
ภูเขาไฟ
หมายถึง น. ภูเขาที่เกิดขึ้นโดยการปะทุของหินหนืดร้อนแรงดันสูงใต้เปลือกโลก.
-
ภูเตศวร
หมายถึง น. พระศิวะ. (ส.).
-
ภูเนตุ
หมายถึง พระเจ้าแผ่นดิน. (ส.)
-
ภูเบนทร์
หมายถึง พระเจ้าแผ่นดิน. (ส.)
-
ภูเบศ
หมายถึง พระเจ้าแผ่นดิน. (ส.)
-
ภูเบศวร์
หมายถึง พระเจ้าแผ่นดิน. (ส.)
-
ภูโช
หมายถึง น. งวงช้าง เช่น ภูโชพรายแพร่งเหลื้อม โสภา เพรอศแฮ. (ยวนพ่าย). (ป., ส. ภุช).
-
ภู่
หมายถึง น. ชื่อแมลงหลายชนิดซึ่งมีรูปร่างลักษณะคล้ายผึ้ง ต่างกันที่ขนปกคลุมลำตัวมีลักษณะเป็นแฉก ไม่เป็นขนเดี่ยว ๆ อวัยวะของปากคู่หนึ่งยื่นยาวออกมาคล้ายหนวด ขาหลังตรงบริเวณส้นเท้ามีหนามแหลมข้างละ ๑ อัน ไม่มีถุงเก็บเกสรเหมือนผึ้ง มักอาศัยอยู่โดดเดี่ยว เป็นคู่ หรือรวม ๒-๓ คู่ แต่ไม่เป็นกลุ่มใหญ่เหมือนผึ้งที่พบบ่อยอยู่ในสกุล Xylocopa วงศ์ Xylocopidae เช่น ชนิด X. latipes และ ชนิด X. caeruleus, แมลงภู่ ก็เรียก.
-
เภกะ,เภคะ
หมายถึง น. กบ (สัตว์). (ป., ส.).
-
เภตรา
หมายถึง [เพตฺรา] น. เรือ, เรือสำเภา. (เทียบ ส. วาหิตฺร, เภฏ ว่า เรือ).
-
เภท
หมายถึง น. การแบ่ง, การแตกแยก, การทำลาย, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส, เช่น สามัคคีเภท สังฆเภท; ส่วน, ภาค; ความแตกต่าง, ความแปลก; ชนิด, อย่าง.
ก. แตก, หัก, ทำลาย, พัง. (ป., ส.).
-
เภทภัย
หมายถึง [เพดไพ] น. ภัยต่าง ๆ.
-
เภทุบาย
หมายถึง น. อุบายที่ทำให้เขาแตกกัน, เล่ห์เหลี่ยม, กลอุบาย.
-
เภรวะ
หมายถึง [-ระ-] น. ความขลาด, ความกลัว. (ป.).
-
เภริ,เภรี
หมายถึง น. กลอง เช่น อินทเภรี ชัยเภรี, บางทีใช้เป็น ไภรี หรือ ไภริน ก็มี. (ป.).
-
เภสัช,เภสัช-
หมายถึง [เพสัด, เพสัดชะ-] น. ยาแก้โรค. (ป. เภสชฺช; ส. ไภษชฺย).
-
เภสัชกร
หมายถึง [เพสัดชะกอน] น. แพทย์ปรุงยา, ผู้ที่ได้รับใบอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะสาขาเภสัชกรรม.
-
เภสัชกรรม
หมายถึง [เพสัดชะกำ] น. วิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยการเตรียมเครื่องยา ตัวยาจากธรรมชาติหรือการสังเคราะห์ให้เป็นยาสำเร็จรูป.
-
เภสัชพฤกษศาสตร์
หมายถึง [เพสัดชะพฺรึกสะสาด] น. วิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยพืชที่ใช้เป็นยา.
-
เภสัชวิทยา
หมายถึง [เพสัดชะวิดทะยา, เพสัดวิดทะยา] น. วิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยฤทธิ์ของยาหรือของสารที่มีต่อสิ่งมีชีวิต.
-
เภสัชศาสตร์
หมายถึง [เพสัดชะสาด] น. วิทยาศาสตร์แขนงหนึ่งว่าด้วยกระบวนการต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องยาบำบัด บรรเทา หรือป้องกันโรค.
-
เภสัชอุตสาหกรรม
หมายถึง [เพสัดอุดสาหะกำ] น. วิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยการเตรียมยาระดับอุตสาหกรรม.
-
เภสัชเคมี
หมายถึง [เพสัด-] น. วิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยการเตรียม การสังเคราะห์ การวิเคราะห์ และการทำสารเคมีที่ใช้เป็นยาให้ได้มาตรฐาน.
-
เภสัชเพลา
หมายถึง [เพสัดเพ-] น. หมากพลูบุหรี่ที่ถวายพระ.
-
เภสัชเวท
หมายถึง [เพสัดชะเวด] น. วิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยยาที่ได้จากพืช สัตว์ และแร่ธาตุโดยตรง หรือสารที่เกิดจากสิ่งเหล่านั้น, วิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยสมุนไพร.
-
โภค
หมายถึง [โพก] น. สมบัติ เช่น ถึงพร้อมด้วยโภคะ. ก. กิน, ใช้สอย. (ป., ส.).
-
โภค-
หมายถึง [โพคะ-, โพกคะ-] น. สมบัติ เช่น ถึงพร้อมด้วยโภคะ. ก. กิน, ใช้สอย. (ป., ส.).
-
โภคทรัพย์
หมายถึง [โพกคะ-] น. ทรัพย์สิ่งของที่ใช้อุปโภคบริโภค.
-
โภคภัณฑ์
หมายถึง [โพกคะ-] น. เครื่องอุปโภคบริโภค.
-
โภคยทรัพย์
หมายถึง [โพกคะยะ-] (กฎ; เลิก) น. สังหาริมทรัพย์ซึ่งเมื่อใช้ย่อมเสียภาวะเสื่อมสลายไปในทันใดเพราะการใช้นั้น หรือซึ่งใช้ไปในที่สุดย่อมสิ้นเปลืองหมดไป.
-
โภคะ
หมายถึง [โพคะ] น. สมบัติ เช่น ถึงพร้อมด้วยโภคะ. ก. กิน, ใช้สอย. (ป., ส.).
-
โภคิน,โภคี
หมายถึง น. ผู้บริโภค; งู, นาค; คนมั่งมี, คนมีสมบัติ; นายบ้าน. (ป., ส.).
-
โภช,โภชย์
หมายถึง [โพด] น. ของควรบริโภค. (ป. โภชฺช; ส. โภชฺย).
-
โภชก
หมายถึง [-ชก] น. นายบ้าน, ผู้ใหญ่บ้าน, เช่น คามโภชก ว่า กำนัน, นายอำเภอ.
-
โภชน,โภชน-,โภชนะ
หมายถึง [โพชะนะ-, โพดชะนะ] น. อาหาร; การกิน, การกินข้าว. (ป., ส.).
-
โภชนะห้า
หมายถึง [โพชะนะห้า] น. ข้าว ๕ อย่าง คือ ข้าวสุก (ข้าวมัน หรือ ข้าวผัด ก็นับเข้า) ขนมสด (ขนมที่จะบูดเมื่อล่วงเวลาแล้ว เช่น แป้งจี่ ขนมด้วง ขนมครก) ขนมแห้ง (ที่ไม่บูด เช่น จันอับ ขนมปัง) ปลา (รวมทั้งหอย กุ้ง และสัตว์นํ้าเหล่าอื่นที่ใช้เป็นอาหาร) เนื้อ (เนื้อของสัตว์บกและนกที่ใช้เป็นอาหาร).
-
โภชนากร
หมายถึง [โพชะนา-, โพดชะนา-] น. ผู้ที่มีความรู้เรื่องโภชนาการแล้วสามารถให้ความรู้และคำแนะนำในเรื่องอาหารแก่บุคคลอื่นต่อไปได้.
-
โภชนาการ
หมายถึง [โพชะนา-, โพดชะนา-] น. วิทยาศาสตร์ประยุกต์แขนงหนึ่ง ว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างอาหารกับกระบวนการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพและการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิต.
-
โภชนาหาร
หมายถึง [โพชะนา-, โพดชะนา-] น. สารองค์ประกอบสำคัญของอาหารที่ทำให้อาหารมีคุณค่าในการบำรุงเลี้ยงร่างกาย ได้แก่ คาร์โบไฮเดรต ไขมัน โปรตีน แร่ธาตุ วิตามิน และนํ้า.
-
โภชนียะ
หมายถึง (แบบ) น. อาหารควรบริโภค. (ป., ส.).
-
โภไคย,โภไคศวรรย์
หมายถึง น. ทรัพย์สมบัติ. (ป. โภเคยฺย; ส. โภไคศฺวรฺย).
-
ไภริน,ไภรี
หมายถึง น. เภรี, กลอง.
-
ไภษัชคุรุ
หมายถึง [ไพสัดชะ-] น. พระนามพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งในพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน; ชื่อพระกริ่ง.
-
ไภษัชย์
หมายถึง น. เภสัช, ยาแก้โรค. (ส.; ป. เภสชฺช).