ค้นหา "*คำ*" ใน ปรัชญาจากพระคัมภีร์ไบเบิล

การพูดเป็นคำสุดท้าย ควรเป็นการกล่าวขออภัย

ลูกรัก หากลูกตกเป็นเหยื่อของสิ่งที่พูด หรือถูกคำพูดของลูกเป็นกับดัก ก็จงทำดังนี้สิ จงปลดปล่อยตัวของลูกเสีย เมื่อลูกตกเป็นเหยื่อในเงื้อมมือของเพื่อนบ้านแล้ว จงถ่อมตนแล้ววิงวอนเพื่อนบ้านของลูก

(สุภาษิต 6:2,3)

หนทางสู่ความสำเร็จ คือการนำเอาคำแนะนำ ที่ท่านมอบให้ผู้อื่น มาใช้กับตัวท่านเอง

ท่านที่ไม่สนใจกับกฎวินัย ย่อมดูหมิ่นตนเอง แต่บุคคลที่รับฟังคำตักเตือน ก็จะได้รับความเข้าใจ

(สุภาษิต 15:32)

คำพูดคือหน้าต่าง ที่เปิดให้เห็นหัวใจของท่าน

เจ้าเป็นคนชั่วแล้วจะพูดความดีได้อย่างไร เหตุว่าปากนั้นพูดจากสิ่งที่มาจากใจ

(มัทธิว 12:34ข.)

ศิลปะของการเป็นแขกที่ดี คือการรู้ว่าเมื่อไรควรจะกล่าวคำอำลา

อย่าไปเยี่ยมเพื่อนบ่อยเกินไป เพราะเขาจะรู้สึกเอือมระอา และเริ่มเกลียดชังท่าน

(สุภาษิต 25:17)

คำว่า ไม่ เป็นหนึ่งในจำนวนไม่กี่คำ ที่จะมีคนเข้าใจผิดได้ง่าย

เมื่อท่านจะสัญญาอะไร ก็เพียงแต่บอกว่า ใช่ หรือ ไม่ใช่

(มัทธิว 5:37ก.)

คนเรามักปรารถนาจะรับใช้พระเป็นเจ้า แต่ในตำแหน่งผู้ถวายคำแนะนำแด่พระองค์

จงถ่อมตนเฉพาะพระพักต์ พระเป็นเจ้าผู้ทรงพระอานุภาพ แล้วพระองค์ก็จะทรงให้เกียรติแก่ท่าน เมื่อถึงเวลา

(1เปโต 5:6)

จงลืมตัวท่าน เพื่อผู้อื่น แล้วเขาจะไม่ลืมท่าน

ดังนั้นสิ่งใดที่ท่านปรารถนา ให้ผู้อื่นกระทำแก่ท่าน ท่านก็จงกระทำสิ่งนั้นแก่เขา เพราะนี่กฎบัญญัติ และคำสอนของบรรดาประกาศก

(มัทธิว 7:12)

ลองครั้งแรกไม่สำเร็จ ก็ลองอ่านคู่มือดูซิ

จงยึดมั่นในคำสอนของเรา อย่าได้ปล่อยไป จงรักษาไว้ เพราะนั่นคือชีวิตของเจ้า

(สุภาษิต 4:13)

จงเรียนรู้จากความผิดพลาดของผู้อื่น แทนที่จะทำผิดเสียเองในทุกเรื่อง

ทางของคนโง่นั้นถูกต้องในสายตาของเขาเอง แต่ปราชญ์ย่อมฟังคำแนะนำ

(สุภาษิต 12:15)

อย่าปล่อยให้โอกาสของท่านที่จะหุบปาก ผ่านไปได้เป็นอันขาด

แม้คนโง่ ก็ถือว่าเป็นคนฉลาด เมื่อเขารู้จักสงบปากสงบคำ ผู้ที่รู้จักปิดปากตัวเอง เขาก็ถือว่าเป็นผู้มีความเข้าใจที่ดี

(สุภาษิต 17:28)

ผลการค้นหา

จัดเรียง

หมวดตัวอักษร

ประเภทการค้นหา

ปรัชญาจากพระคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้องกับ "คำ"

ตัวกรองผลการค้นหา