คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "อร*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 81 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา อรช,อรช-, อรณ,อรณ-, อริ, อรุ, อร,อร-,อร-, อร

อริยเมตไตรย

อริยเมตตรัย, อริยเมตไตร

อริยสัจ

อริยสัจจ์

อร,อร-,อร-

[อะระ-] น. กำ, ซี่ล้อรถหรือเกวียน. (ป., ส.).

อร

[ออน, ออระ] (กลอน) น. ผู้หญิง, หญิงงาม, เช่น โอบองค์ผอูนอวล ออกโอษฐ์ อรเอย. (นิ. นรินทร์). ว. สวย, งาม, เช่น พระองค์กลมกล้องแกล้ง เอวอ่อนอรอรรแถ้ง ถ้วนแห่งเจ้ากูงาม บารนี ฯ. (ลอ).

อร

ก. ทำให้ดีใจ, ทำให้ปลาบปลื้มใจ, เช่น ใครรู้แห่งพระแพศยันดร บอกจงอรใจกู. (ม. คำหลวง ชูชก). (ข. อร ว่า ดีใจ, ปลาบปลื้ม).

อรช,อรช-

[อะระชะ-] ว. ปราศจากผงหรือมลทิน. (ป., ส.).

อรชร

[ออระชอน] ว. งามอย่างเอวบางร่างน้อย, มักใช้เข้าคู่กับคำ อ้อนแอ้น เป็น อรชรอ้อนแอ้น.

อรชุน

[ออระชุน] น. ไม้รกฟ้า; สีขาว. ว. ขาว; ใส. (ส. อรฺชุน; ป. อชฺชุน).

อรณ,อรณ-

[อะระนะ-] ก. ไม่รบ. (ป., ส.).

อรดี,อรติ

[อะระ-] น. ความไม่ยินดี, ความไม่พอใจ, อราดี หรือ อราติ ก็ใช้. (ป., ส.).

อรทัย

[ออระไท] น. หญิงสาว, สาวรุ่น, สาวงาม.

อรไท

[ออระไท] น. นางผู้เป็นใหญ่, นางผู้มีสกุล, (ใช้เรียกนางกษัตริย์), ใช้ว่า อ่อนไท้ ก็มี.

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ