คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "มุข-"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 22 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา เกิ้ง, มุก, มุง, มุด, มุบ, มุม, มุย, สุข,สุข-

มุข,มุข-

[มุก, มุกขะ-] น. หน้า, ปาก; ทาง; หัวหน้า; ส่วนของตึกหรือเรือนที่ยื่นออกมาจากส่วนใหญ่ มักอยู่ด้านหน้า. (ป., ส.).

มุกตลก

มุขตลก

ราชบัณฑิตยสถานสะกดว่า มุก ในขณะที่พจนานุกรมฉบับมติชนสะกดว่า มุข

เล่นมุก

เล่นมุข

กาฬมุข

น. เกียรติมุข.

เกียรติมุข

[เกียดมุก] น. อมนุษย์บริวารพระศิวะ ทำเป็นรูปหน้ายักษ์ปนหน้าสิงห์ ตากลมถลน ไม่มีคาง ปากแสยะ ไม่มีขากรรไกรล่าง ไม่มีร่างกาย ไม่มีแขนขา เชื่อกันว่าเป็นเทพเจ้ารักษาธรณีประตู เป็นเครื่องป้องกันบ้านเรือน ขับไล่เสนียดจัญไร และคอยคุ้มครองนับถือพระศิวะ มักทำเป็นลวดลายแกะสลักหรือปูนปั้น เช่นที่ทับหลังปราสาทหินบางแห่ง ตามซุ้มปรางค์หรือเจดีย์ และที่ฐานพระพุทธรูป, กาฬมุข หรือ หน้ากาฬ ก็เรียก.

มุขโถง

น. มุขที่ยื่นออกมาจากตัวอาคาร ไม่มีฝากั้น.

ไข่มุก

ไข่มุกด์, ไข่มุข

หน้ากาฬ

น. เกียรติมุข.

มุขบาฐ,มุขปาฐะ

[มุกขะบาด, มุกขะ-] น. การต่อปากกันมา, การบอกเล่าต่อ ๆ กันมาโดยมิได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร, เช่น เรื่องนี้สืบมาโดยมุขบาฐ เรื่องนี้เป็นมุขปาฐะ.

จัตุรมุข

น. เรียกอาคารที่มี ๔ มุข.

จตุรมุข

(กลอน) น. “ผู้มี ๔ หน้า” คือ พระพรหม.

ประมุข

[ปฺระมุก] น. ผู้เป็นใหญ่เป็นหัวหน้าของประเทศหรือศาสนาเป็นต้น. (ส. ปฺรมุข; ป. ปมุข).

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ