ผลการค้นหา

พะ* *พะ *พะ*
คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 237 รายการ

พะ

หมายถึงน. เพิงที่ต่อปะเข้าไปกับด้านสกัดของเรือน, พะเพิง เพิง หรือ เพิงพะ ก็เรียก. ก. พักพิงหรือแอบอิงอาศัย เช่น ลูกมาพะพ่อแม่อยู่, พะพิง ก็ว่า; ปะทะกัน, ชนกัน, เช่น คน ๒ คนเดินมาพะกัน; ปะทะติดอยู่ เช่น สวะมาพะหน้าบ้าน.
 พจนานุกรมไทย

พะ

หมายถึงใช้นำหน้าคำที่ตั้งต้นด้วยตัว พ มีความแปลอย่างเดียวกับคำเดิมนั้น เช่น พะพรั่ง พะพรั่น พะพราย.
 พจนานุกรมไทย

พยัก เป็นคำที่ถูกต้อง ✅

พะยัก เป็นคำที่เขียนผิด ❌

พยาน เป็นคำที่ถูกต้อง ✅

พะยาน เป็นคำที่เขียนผิด ❌

พยุง เป็นคำที่ถูกต้อง ✅

พะยุง เป็นคำที่เขียนผิด ❌

สรพะ

หมายถึง[สะระพะ] ว. เสียงดัง, เอ็ดอึง. (ป.; ส. ศรว).
 พจนานุกรมไทย

พยุพยุง

หมายถึง[พะยุพะยุง] (ปาก) ก. พยุง.
 พจนานุกรมไทย

พเยีย เป็นคำที่ถูกต้อง ✅

พะเยีย, เพยีย เป็นคำที่เขียนผิด ❌

บูรพ์,บูรพะ

หมายถึง[บูน, บูระพะ] ว. บุพ.
 พจนานุกรมไทย

บุรพทิศ

หมายถึง[บุระพะทิด, บุบพะทิด] น. ทิศตะวันออก.
 พจนานุกรมไทย

ปุพพ,ปุพพ-,ปุพพะ

หมายถึง[ปุบพะ] ว. บุพ, บุพพะ. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

พยักพเยิด เป็นคำที่ถูกต้อง ✅

พะยักพะเยิด, พยักเพยิด เป็นคำที่เขียนผิด ❌

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด